Barcelona to miasto w północno-wschodniej Hiszpanii, nad Morzem Śródziemnym, około 120 km na południe od grzbietu Pirenejów i granicy hiszpańsko-francuskiej. Stolica prowincji o tej samej nazwie oraz wspólnoty autonomicznej Katalonii. Drugie co do wielkości miasto Hiszpanii, z liczbą mieszkańców wynoszącą ponad 1,6 mln. Zespół miejski Barcelony wykracza poza centrum administracyjne, z liczbą ludności wynoszącą 4 656 000, jest szóstym co do wielkości zespołem miejskim w Unii Europejskiej. Cała metropolia ma około 5 milionów mieszkańców.

Strona www miasta: www.barcelona.cat

Założona jako rzymskie miasto w starożytności, w średniowieczu Barcelona stała się stolicą Hrabstwa Barcelony i Marchii Hiszpańskiej. Dziś miasto jest jednym z wiodących na świecie turystycznych, gospodarczych, targowo-wystawienniczych i kulturalno-sportowych centrów, stając się metropolią o znaczeniu globalnym. Barcelona jest dużym węzłem komunikacyjnym z jednym z największych portów morskich w Europie, międzynarodowym lotniskiem, które obsługuje ponad 35 milionów pasażerów rocznie, rozbudowaną siecią autostrad i linii kolei dużych prędkości, z połączeniem do Francji i reszty Europy. Główny ośrodek przemysłowy kraju (samochody, komputery, prod. chemikaliów, przetwórstwo żywności) oraz finansowy regionu. W 1992 r. Barcelona była gospodarzem letnich igrzysk olimpijskich.

Co warto zobaczyć?

Sagrada Familia

Sagrada Família (Templo Expiatorio de la Sagrada Familia) – Świątynia Pokutna Świętej Rodziny – secesyjny kościół w Barcelonie w Katalonii o statusie bazyliki mniejszej, uważany za główne osiągnięcie projektanta Antoniego Gaudíego.

www.sagradafamilia.cat

W założeniu architekta sama konstrukcja budowli miała przypominać jeden wielki organizm. Budowę świątyni rozpoczęto w 1882 roku. Początkowo jej projekt zlecono innemu architektowi, ale ten wszedł w konflikt ze stowarzyszeniem finansującym budowę świątyni. Wówczas zlecenie na budowę otrzymał Gaudí, który całkowicie zmienił projekt, nadając mu własny styl. Przez następne cztery dekady pracował intensywnie nad konstrukcją, poświęcając jej całkowicie ostatnich 15 lat życia. Podczas prac nieustannie dostosowywał i zmieniał pierwotne założenia.

Wieże kościoła ukończono w 1920 roku. Sześć lat później architekt zginął, wpadając pod przejeżdżający tramwaj, pozostawiając tylko jedną z trzech zaprojektowanych fasad. Z powodu organicznej formy budowli oraz niepowtarzalności detali architektonicznych (tak jak w naturze żaden z nich nie jest identyczny i musi być osobno rzeźbiony) do dziś nie zdołano jej ukończyć. Projekty świątyni pozostawione przez architekta zostały zniszczone w czasie hiszpańskiej wojny domowej przez katalońskich anarchistów.

Weekend w Barcelonie? Czemu nie!

7 listopada 2010 w niedzielę podczas uroczystej mszy świętej, w której uczestniczyło 62 tys. osób, papież Benedykt XVI konsekrował Świątynię Świętej Rodziny (Sagrada Familia) podnosząc ją do godności bazyliki mniejszej.

Stadion Camp Nou

Stadion piłkarski w Barcelonie w Hiszpanii, na którym są rozgrywane mecze klubu FC Barcelona. Jego trybuny mieszczą 99 354 osób, czyniąc go największym piłkarskim stadionem w Europie i drugim na świecie zaraz po Estadio Azteca w Meksyku. UEFA sklasyfikowała stadion na 5 gwiazdek, jako że arena spełnia najwyższe standardy konstrukcyjne. Na stadionie rozgrywane są mecze reprezentacji Katalonii w piłce nożnej, a niegdyś rozgrywane były także mecze Reprezentacji Hiszpanii.

www.fcbarcelona.com

Camp-nou-wakacyjnyklimat-pl

Historia

Decyzja o budowie nowego stadionu zapadła w 1954 roku. Główną przyczyną był fakt, że stadion (Camp de Les Corts) na którym dotychczas grała drużyna jest za mały, bo „zaledwie” 60-tysięczny.

Park Guell

Parc-Guell-Staircase-wakacyjnyklimat-plPark Güell (Parque Güell) – duży ogród z elementami architektonicznymi w Barcelonie przy ulicy Olot, bocznej alei Santuari de la Muntanya, w północno-centralnej części miasta. Zaprojektowany przez katalońskiego architekta Antonio Gaudíego na życzenie jego przyjaciela Eusebio Güella, przemysłowca barcelońskiego, który – zauroczony angielskimi „miastami-ogrodami” – przedsięwzięcie sfinansował. Projekt w założeniu miał być osiedlem dla bogatej burżuazji, obejmującym 60 działek na powierzchni ok. 20 ha w pobliżu tzw. Łysej Góry. Prace trwały w latach 1900-1914. Projektu tego Gaudí nigdy nie ukończył. Powstało jedynie pięć budynków: dwa pawilony po dwóch stronach głównego wejścia oraz trzy inne w samym parku. W jednym z nich od roku 1906 mieszkał sam Gaudí. W 1922 roku władze Barcelony wykupiły teren i przekształciły go w park miejski.

Park jest otoczony murem, zbudowanym z kamieni o nieregularnym kształcie. Znajduje się w nim siedem bram. Nad główną bramą znajdują się dwa medaliony ze słowami „Park” i „Güell”, ułożonymi za pomocą mozaiki trencadis – kawałków potłuczonych, ceramicznych płytek. Park składa się z wielu fragmentów zieleni, pociętych systemami krętych ścieżek, mostków i ciągami schodów.

www.gaudiallgaudi.com

Casa Mila

Casa Milà (La Pedrera) – znaczy Dom Mili – to budynek w Barcelonie powstały w latach 1906-1910. Znajduje się na rogu ulic Passeig de Grácia i Provença, w środkowej części miasta.

Zaprojektował go i wykonał Antoni Gaudí dla przedsiębiorcy Pere Mili i Jego żony. Jest to najbardziej dojrzały i ostatni projekt „świecki” tego architekta. Casa Milá, jak pragnął sam Gaudí, miała być odpowiedzią na brak interesujących budynków w mieście. Ze względu na prezencję (budynek wygląda jak potężny skalny blok) barcelończycy przezwali go La Pedrera, co znaczy Kamieniołom.

W projekcie tym Gaudí nie używał, lub używał minimalnie, prostej kreski. Powoduje to, że fasada budynku przypomina wzburzone morze. Wygląda ciężko i monumentalnie choć wzniesiona jest z cienkich wapiennych płyt. Balkony zdobią kute z żelaza balustrady przybierające kształt dzikich chaszczy. Ozdobą fasady głównej są również specjalnie rozmieszczone ptaki, które maja sprawiać wrażenie szykujących się do odlotu. W środku budowli widać dbałość Gaudíego o szczegóły; każdy sufit posiada własną formę gipsową. Godne uwagi są też liczne mozaiki i stolarka. Na dachu architekt stworzył kominy przypominające kształtem dym. Całość wzniesiona została na nowatorskiej konstrukcji słupowo-belkowej, która jest wykonana w taki sposób, aby zmniejszyć ilość przekrojów (spowodowane było to niemożliwością opłacenia droższych materiałów).

Casa Milà nie została skończona z powodów zatargów z inwestorem. Pomimo to uważa się ją powszechnie za najpełniejsze dzieło Gaudíego, w którym zastosował w pełni owoce swego doświadczenia.

www.lapedrera.com

Pałac Muzyki Katalońskiej

Pałac Muzyki Katalońskiej (kat. Palau de la Música Catalana) – budynek z salą koncertową w Barcelonie przy ulicy Carrer Sant Pere Més Alt w dzielnicy Ciutat Vella. Jeden z najważniejszych zabytków katalońskiej secesji. Dzieło Lluisa Domènecha i Montanera wzniesiono w ciągu trzech lat, między 1905 a 1908 rokiem. Jego budowę sfinansowali katalońscy przemysłowcy tekstylni, którzy zasponsorowali również barceloński teatr opery i baletu – Gran Teatre del Liceu.

Salę przeznaczono na koncerty muzyki orkiestrowej i instrumentalnej oraz występy chóralne i śpiewacze. Dziś spełnia wszystkie te funkcje – prezentuje się tu zarówno muzykę poważną, jak i rozrywkową.

W 1971 pałac wpisano na listę zabytków narodowych. W tym czasie przeprowadzono też restaurację budynku. W 1997 audytorium znalazło się na liście światowego dziedzictwa UNESCO.

www.palaumusica.cat

Barri Gotic

Barrio Gótico (Dzielnica Gotycka) to średniowieczna dzielnica w Barcelonie, centrum barcelońskiego Starego Miasta (Ciutat Vella). Rozciąga się pomiędzy wybrzeżem Morza Śródziemnego a rondem Sant Pere oraz między aleją La Rambla i ulicą Via Laietana.

Zasadniczy skomplikowany układ ulic w dzielnicy oraz większość budynków datuje się na okres średniowiecza (XIII-XV w.), chociaż dzielnica jest dużo starsza, o czym świadczyć mogą znajdujące się tu zabytki z czasów rzymskich, zwłaszcza fragmenty pierwszych murów miejskich z IV w. Swój obecny wygląd zawdzięcza ona odbudowie najbardziej zniszczonych fragmentów i rozległym pracom renowacyjnym które objęły pozostałe obiekty, jakie miały tu miejsce w XIX i częściowo XX w. Większość tego obszaru jest obecnie wyłączona z ruchu kołowego, poza taksówkami i komunikacją miejską. Jest to równocześnie teren, na którym zachowała się największa liczba obiektów z okresu rzymskiego osadnictwa na terenie dzisiejszej Barcelony. W obrębie Barri Gòtic znajduje się również dawna dzielnica żydowska El Call.

Ciekawe obiekty w Barrio Gótico:

  •   katedra św. Eulalii
  •   Bazylika La Mercé
  •   pozostałości świątyni Augustusa
  •   kawiarnia Els Quatre Gats
  •   Pałac Rządu Katalonii

Casa Vicens

Casa Vicens („Dom Vicensa”) to budynek projektu Antonio Gaudíego powstały w latach 1883-1888. Znajduje się przy ulicy Carolines 24-26, bocznej od przedłużenia Passeig de Grácia, Garan de Grácia, w środkowej części miasta.

Jest to jedno z pierwszych dzieł architekta Antonio Gaudíego, które uważa się powszechnie za jego manifest, gdyż daje on w nim wykładnię swojego nowego stylu. Wykonał je dla barcelońskiego ceglarza i glazurnika, Manuela Vicensa. Pomimo młodego wieku i braku doświadczenia Gaudí pokazał przejawy swojej niezwykłej wyobraźni i kunsztu.

casa-vicens_wakacyjnyklimat-plBudynek na pierwszy rzut oka wydaje się połączeniem stylu neogotyckiego z neomauretańskim (arabskim), co uwydatnia się głównie przez zewnętrzne wieżyczki i ceramiczne kolorowe płytki na frontowej ścianie. Linie brył akcentują pasy wykonane z glazury. Budynek zawiera także element prostej wiejskości, nadany mu przez proste kamienne ściany i użycie popularnych aksamitek. Antoni Gaudí na wykonanie budynku wybrał kamień w kolorze ochry i cegły. Casa Vicens sprawia ogólnie wrażenie masywnego, ale nadzwyczaj dobrze wtapia się w ścianę ulicy, nie dominując nad budynkami sąsiednimi. Pełen jest dynamizmu przez zastosowanie różnych ciekawych kombinacji brył i harmonicznie zmienających się kolorów. Brakuje jeszcze w tym budynku linii „płynnej”, z której potem Gaudí uczynił swój znak rozpoznawczy.

Casa Vicens ucierpiało znacznie w trakcie poszerzania ulicy; zburzono wtedy altanę, fontannę i część ogrodu. Następnie rozbudowano go w 1925 roku, czego dokonał J. B. Serra de Martinez; architekt ten za ścisłe trzymanie się zasad wytyczonych przez Gaudíego otrzymał nagrodę miasta Barcelony w 1927.

www.casavicens.es

Montjuic

Montjuïc (Żydowskie Wzgórze) jest szerokim i niewysokim wzgórzem ze stosunkowo płaskim szczytem. Wznosi się w południowo-zachodniej części centrum. Wschodnia część Montjuïc jest praktycznie pionowym klifem, dzięki czemu z góry jest świetny widok na port znajdujący się u stóp wzgórza. Szczyt Montjuïc (173 m n.p.m.) był siedzibą różnego rodzaju fortyfikacji, z których najnowsza (zamek Castell de Montjuïc) znajduje się tam do dziś. Forteca pochodzi głównie z XVII wieku (posiada dodatki z XVIII wieku). W 1842 tutejszy garnizon, lojalny władzy w Madrycie, ostrzeliwał niektóre części miasta po rozruchach. Forteca była wykorzystywana jako więzienie, często przetrzymujące więźniów politycznych, aż do czasów generała Franco. Dokonano tu licznych egzekucji. W 1897 miało tu miejsce zdarzenie znane jako Els processos de Montjuïc, które przyspieszyło egzekucję zwolenników anarchii. Efektem były surowe represje względem robotników walczących o swoje prawa. W czasie hiszpańskiej wojny domowej przeprowadzano tu egzekucje zarówno republikanów, jak i narodowców. W 1940 został tu stracony kataloński polityk – Lluís Companys i Jover.

Montjuic_wakacyjnyklimat-pl
Calatrava Tower at Olympic Ring in Montjuic

Naturalnie zadrzewione zbocza Montjuïc były tradycyjnie wykorzystywane jako teren pod pola uprawne i do wypasu zwierząt przez mieszkańców okolicznego Ciutat Vella. W latach 90. XIX wieku lasy zostały częściowo wycięte, tworząc miejsce pod przyszłe parki. W 1929 Montjuïc zostało wybrane jako teren dla wystawy światowej. Wtedy rozpoczęto tu pierwszą budowę na dużą skalę. Budynki z tamtej akcji stojące do dziś to Palau Nacional, Stadion Olimpijski (Estadi Olímpic), kompleks fontann Font Màgica oraz schody prowadzące od alei Avenida de la Reina Maria Cristina do Palau Nacional (wzdłuż fontann, przez Plaça del Marquès de Foronda oraz Plaça de les Cascades). Poble Espanyol („Hiszpańska wioska”) składająca się z różnych budynków w różnych stylach hiszpańskiej architektury również istnieje do dziś. Znajduje się w zachodniej części wzgórza. U stóp Montjuïc znajduje się pawilon barceloński, dzieło Miesa van der Rohe. Znajdujący się niedaleko Plaça del Marquès de Foronda budynek został zburzony w 1930 i odbudowany w roku 1988.

Montjuic_Palau_Nacional_wakacyjnyklimat-pl
Palau Nacional

Drogi na zboczach od strony miasta były swego czasu torem Formuły 1 – Circuit de Montjuïc. Grand Prix Hiszpanii odbywało się tu czterokrotnie. W trakcie wyścigu w 1975 samochód Rolfa Stommelena wpadł w trybuny, zabijając pięciu widzów. Po tym wypadku Formuła 1 nie powróciła więcej na Montjuïc.

Na szczyt Montjuïc można dostać się kolejką linową. Część zbocza wzgórza pokryta jest dobrze utrzymanymi parkami i ogrodami. Montjuïc jest powszechnie wykorzystywane do kolarstwa amatorskiego.

La Rambla

La Rambla to ruchliwa kilometrowa ulica w centrum Barcelony, popularna zarówno wśród turystów, jak i mieszkańców.

Deptak jest w dzielnicy Barri Gòtic. Prowadzi od Plaça de Catalunya w centrum do pomnika Krzysztofa Kolumba na nabrzeżu. Zazwyczaj pełen jest ulicznych przedstawień, straganów i kawiarenek na wolnym powietrzu. La Rambla kipi życiem przez całą dobę.

Wzdłuż La Rambla można odwiedzić wiele niedużych sklepów lub nacieszyć się ulicznymi przedstawieniami prześcigających się w pomysłach mimów, aktorów i tancerzy. Deptak bywa bardzo zatłoczony, szczególnie w czasie sezonu turystycznego. Z tego powodu jest to teren działalności kieszonkowców, jak również oszustów oferujących rzekome okazje szybkiego zarobku przez różnego rodzaju nielegalny hazard.

Museo Nacional de Arte de Cataluña

Museo_Nacional_de_Arte_de_Cataluña_wakacyjnyklimat-pl

Muzeum położone jest na wzgórzu Montjuïc w Barcelonie, w pobliżu stadionu olimpijskiego. Muzeum począwszy od 1934 r. znajduje się w Palau Nacional. Muzeum gromadzi najznamienitszą na świecie kolekcję sztuki romańskiej w tym, malowidła ścienne z różnorodnych kościołów w Pirenejach w prowincji Lleida. Znajduje się tu również zbiór sztuki gotyckiej oraz wszelakie eksponaty z czasów renesansu i baroku. Wnętrze jest częściowo zaadoptowane przez włoskiego architekta Gae Aulentiego, przeszło renowację, która przygotowała je na przyjęcie nowych kolekcji, m.in.: Museu d’Art Modern, którego zbiory to głównie katalońskie malarstwo, rzeźba i sztuka dekoracyjna, w tym meble z XIX wieku i początku XX oraz dzieła Ramona Casasa, Santiago Rusiñola, Isidre Nonella czy El Greca.

www.museunacional.cat

Muzeum Picassa

Muzeum Picassa to jedno z najchętniej odwiedzanych muzeów w Barcelonie.

Pablo Picasso to bezapelacyjnie jeden z największych artystów XX wieku, twórca kubizmu. Urodził się na południu Hiszpanii, w Maladze (25 października 1881 r.), zmarł we Francji, w Mougins (8 kwietnia 1973 r.).

Muzeum Picassa prezentuje nam niesłychanie bogatą kolekcję dzieł tego wybitnego artysty. W różnych, sąsiadujących ze sobą budynkach, zgromadzono ponad 3.800 prac, które pochodzą głównie ze wczesnych lat jego twórczości. Takie jest bowiem założenie muzeum: chce ono przybliżyć nam jak najbardziej postać Picassa, nie dąży zaś do pokazania jego już znanych, najwybitniejszych dzieł, które są porozsiewane po całym świecie.

Same budynki, które należą do muzeum, robią wrażenie: stare dziedzińce przepełnia atmosfera spokoju i tajemniczości. Jest to jedyna część, w której możemy używać aparatów fotograficznych, a wejdziemy tu również bez konieczności kupowania biletu wstępu.

www.museupicasso.bcn.cat

Font Magica

FontMagica_wakacyjnyklimat-pl

La Font màgica (Magiczna fontanna) jest to kompleks fontann znajdujący się przy Avenida Maria Cristina w Barcelonie. Fontanna znajduje się u podnóża wzgórza Montjuïc, tuż obok hal targowych Fira de Barcelona oraz Plaça d’Espanya. Została zbudowana w 1929 r. podczas odbywającej się wtedy w Barcelonie Wystawy światowej EXPO. Projektantem fontanny był Carles Buigas. Ogromnych rozmiarów fontanny są zwykle w godzinach wieczornych miejscem widowiskowych spektakli artystycznych: woda – światło – dźwięk. Podczas pokazu w takt muzyki, z setek dysz fontanny wydobywają się strumienie wody o zmiennym ciśnieniu, tworząc rozmaite przestrzennie ukształtowane elementy i figury. Odpowiednie grupy strumieni wody wypływającej pod różnymi kątami są podświetlane zmieniającymi się światłami o różnych kolorach. Spektakle odbywają się średnio co pół godziny lub co godzinę.

tinyurl.com/od83fu9

Parc Del Laberint D’Horta

The Parc del Laberint d’Horta („Labyrinth Park of Horta”) to historyczny ogród znajdujący się w dystrykcie Horta-Guinardó w Barcelonie i najstarszy w całym mieście.

Znajdziecie w nim pełno zakamarków, ukrytych stawów, romantycznych miejsc, akurat aby się ukryć przed innymi. No i oczywiście labirynt, który tworzą odpowiednio przycięte krzewy.

 

Plaza de España

Plaza de España jest jednym z głównych placów w Barcelonie, w dzielnicy Montjuïc, u podnóża wzniesienia o tej samej nazwie.

placa-espanya-barcelona-spain_wakacyjnyklimat-pl

Plac położony jest u zbiegu kilku ważnych szlaków komunikacyjnych Barcelony – Gran Via de les Corts Catalanes, Avinguda del Paral·lel, Carrer de la Creu Coberta i Carrer de Tarragona. Należy do największych placów na terenie miasta.

Plac został wytyczony w 1715 r. na miejscu dawnego miejsca straceń po tym, jak dawna szubienica miejska została przeniesiona na teren nieistniejącej już Cytadeli. W 1915 r. przeszedł generalną przebudowę w związku z organizacją przez miasto Wystawy Światowej, w 1918 r. wzniesione zostały Cztery Kolumny, zaprojektowane przez Puig i Cadafalcha i symbolizujące cztery paski na fladze katalońskiej. W dziesięć lat później zostały one rozebrane na rozkaz Miguela Primo de Rivery w ramach akcji usuwania wszystkich symboli autonomii katalońskiej.

Arc De Triomf

Budowla projektu Josepa Vilaseci i Casanovasa była głównym wejściem na teren Wystawy Światowej, która w 1888 roku miała miejsce na terenie parku de la Ciutadella. Co ciekawe, pierwotnie miała tutaj powstać… Wieża Eiffela, którą sam autor zaproponował władzom miejskim. Te, ostatecznie zdecydowały się na Arc de Triomf o wysokości 30 metrów.

Arc_De_Triomf_wakacyjnyklimat-pl

Wzgórze Tibidabo

Wzgórze Tibidabo widać w panoramie miasta i kusi. Warto tam pojechać na zwiedzanie Templo del Sagrado Corazon, Parc d’Attractions, Torre de Collserola, Cosmo Caixa – Museo de la Ciencia – od kościoła dla pielgrzymów, przez muzeum nauki, po park rozrywki dla dzieci i dorosłych. No i nie zapominajmy o cudownych widokach na Barcelonę.

tibidabo_wakacyjnyklimat-pl

www.tibidabo.cat

Należy do najwyższego ze wzniesień łańcuchach Collserola i wchodzi w skład parku przyrodniczego o tej samej nazwie. Sama nazwa Tibidabo to po prostu pochodzące z łaciny słowa – tibi-dabo, co oznacza „dam Ci”. Odnoszą się one do części Ewangelii św. Mateusza, która opisuje kuszenie Jezusa przez szatana na pustyni.

Na sam szczyt wzgórza dotrzemy kolejką szynowo-linową, która rusza z placu Doctora Andreu.

Torre Agbar

Barcelona to nie tylko zabytki i historyczne miejsca. Miasto ma też swoje nowoczesne oblicze. Jego przykładem jest wieżowiec Torre Agbar, wzniesiony w latach 2001-2004 na Plaça de les Glòries Catalanes w dzielnicy Poblenou w Barcelonie według projektu francuskiego architekta Jeana Nouvela. Oficjalne otwarcie biurowca miało miejsce w czerwcu 2005, zaś 16 września tego samego roku pracę w budynku oficjalnie zainaugurował król Hiszpanii Juan Carlos I. Nazwa Torre Agbar wywodzi się od nazwy przedsiębiorstwa będącego właścicielem obiektu, Grupo Agbar.

Torre_Agbar_de_Barcelona_wakacyjnyklimat-pl

Projektując biurowiec Jean Nouvel był zainspirowany – jak sam stwierdził w wywiadzie – górą Montserrat koło Barcelony i „jej fallicznym kształtem”, jak i wyglądem tryskającego w górę gejzera. Kształt obiektu czyni go zresztą jednym z najpopularniejszych budynków w Barcelonie, posiadających wiele potocznych nazw wśród mieszkańców.

Muzeum Czekolady

Museu de la Xocolata mieści się w budynku dawnego klasztoru de Sant Agustí i jest jednym z mniejszych w Barcelonie. Wizyta w Muzeum Czekolady pobudza nie tylko wzrok, ale przede wszystkim zmysł zapachu i smaku. Obiekt został otwarty w 2000 roku i jest jednym z najczęściej odwiedzanych muzeów w Barcelonie.

Museu_de_la_Xocolata_wakacyjnyklimat-pl

W muzeum zaprezentowano historię czekolady od czasów prekolumbijskich do sprowadzenia ziaren kakaowca do Europy w XVI wieku. Pokazano kolejne etapy powstawania czekolady.

W pierwszej sali można zobaczyć drzewo i owoce kakaowca. Duża część dalszej ekspozycji poświęcona jest prezentacji historii i przemysłowej produkcji czekolady. Wystawione są maszyny obrazujące kolejne procesy produkcji, od tłoczeni i mielenia ziaren kakaowca do formowania tabliczek czekolady.

Museu_de_la_Xocolata2_wakacyjnyklimat-pl

Dużo bardziej interesująca jest jednak ekspozycja prezentująca wyroby czekoladowe. W sali Barcelona można zobaczyć między innymi barcelońskie zabytki zrobione z czekolady.

W muzeum organizowane są również kursy degustowania oraz warsztaty na temat czekolady, w trakcie których robi się czekoladowe rzeźby.

Jeżeli ktoś dysponuje bardziej zasobny portfelem to może wziąć udział w degustacjach lub kursach przygotowywania deserów czekoladowych, organizowanych przez wytwórnie czekolady w Barcelonie. W sklepie znajdującym się przy muzeum można kupić różnego rodzaje wyrobów czekoladowych, a w kawiarni napić wytrawnego napoju czekoladowego.