co wartoWenecja to jedno z najbardziej znanych miejsc we Włoszech i na pewno na całym świecie. Jest to miejsce wyjątkowe, urocze, niesamowite. To miasto symbol. Cud architektoniczny. Każdy widział to miejsce przynajmniej na zdjęciach. Każdy skojarzy Wenecję z kanałami i gondolami. Każdy chciałby tam pojechać przynajmniej raz w życiu. Jeżeli już tam trafisz, musisz zostać na dłużej. Żeby zobaczyć wszystkie te rzeczy i miejsca, które opisałem poniżej, potrzeba co najmniej kilku dni.

Wenecję zwiedza się pieszo. Trzeba przyzwyczaić się do wielogodzinnych spacerów, niezliczonych zaułków, ścieżek, chodników, schodków, mostów, mosteczków lub kładek. Tego jest tutaj pod dostatkiem. Nie ma się co dziwić. Podobno Wenecja znajduje się na ponad 100 wysepkach. Trzeba je przecież jakoś ze sobą połączyć…

Jeżeli masz naprawdę dużo czasu, zejdź ze szlaku turystycznego i zagub się w uliczkach, żeby poznać prawdziwą Wenecję. Jej prawdziwych mieszkańców, ich codzienne zajęcia, małe sklepiki, warsztaciki. Wejdź do jakiejś kapliczki, której nie ma w przewodnikach. Tam można właśnie naprawdę odetchnąć od tego całego zgiełku. Uwierzcie, że zwiedzając Wenecję w okresie letnim, można naprawdę szybko się umęczyć. Temperaturą, ilością ludzi, oraz zapachami.

Wszystko co warto zobaczyć w Wenecji:

Grand Canal

Wielki kanał to jak by nie patrzeć główna „ulica” Wenecji. Otoczony wspaniałymi budynkami, placami oraz pałacami bogatych rodzin, które zdobione są wspaniałymi malowidłami czy mozaikami.

Pływanie w gondoli po Wielkim Kanale dostarczy na pewno niezapomnianych wrażeń. Kiedyś w Wenecji było ponad 10,000 gondol – obecnie jest ich tylko 400. Tylko można sobie wyobrażać jak to mogło wyglądać…

Na Wielkim Kanale jest tylko kilka mostów: m.in. Accademia , Rialto Bridge czy most niedaleko stacji Ferrovia. Warto stanąć na szczycie któregoś z nich i popatrzeć na przepływające poniżej statki wypełnione owocami, warzywami, artykułami spożywczymi, alkoholami i innymi rzeczami. W mieście ruch samochodowy praktycznie nie istnieje, tak więc cały transport artykułów odbywa się właśnie statkami.

Najlepszym sposobem (tańszym), oprócz gondoli, żeby zwiedzić Grand Canal jest za pomocą promu. Warto usiąść z przodu i podziwiać otoczenie.

Dzielnica San Polo

Wenecja składa się z sześciu dzielnic (sestieri), a San Polo jest najmniejszą z nich. Leży w samym centrum miasta. Nazwana na cześć znajdującego się tutaj kościoła San Polo, jest jedną z najstarszych części miasta oraz domem wielu wartych zobaczenia miejsc oraz obiektów.

W skład dzielnicy San Polo wchodzi część Wielkiego Kanału, wraz z mostem Rialto oraz rynkiem targowym znajdującym się niedaleko mostu. Znajduje się tutaj także drugi pod względem wielkości plac Wenecji, Campo San Polo oraz najstarszy kościół miasta, kościół San Giacomo di Rialto.

Otoczenie mostu Rialto jest zawsze zatłoczone i pełne turystów, ale oddalając się od Wielkiego Kanału dalej w głąb dzielnicy, zobaczysz, że spacerujących ludzi będzie mniej, natomiast okolica tak samo urocza.

Most Rialto (Ponte di Rialto)

Most Rialto był pierwszym mostem wybudowanym nad Wielkim Kanałem. Powstał w 1180 roku, natomiast forma z marmuru, którą znamy obecnie powstała w latach 1588-1592. Most jest jedną z głównych atrakcji miasta. Odwiedzają go setki tysięcy turystów, podziwiając z jego szczytu Wielki Kanał oraz robiąc zakupy w jednym ze sklepików znajdujących się pod jego łukami.

W okolicy mostu znajdują się miejskie rynki, które warto odwiedzić: rybny oraz ze świeżymi produktami (np. owocami i warzywami). Ich początki sięgają 700 lat wstecz.

Z okolicy mostu, w świat odpływali liczni kupcy, dzięki którym miasto stało się bogate i piękne.

Aby odnaleźć drogę do Rialto w labiryncie uliczek Wenecji, należy na ścianach domów szukać strzałek, które zaprowadzą nas na miejsce.

Targ Rybny Rialto

Ze względu na specyfikę miasta oraz w pewnym sensie ograniczenia w dostępie do artykułów codziennej potrzeby, jedną z tradycji miasta jest organizowanie targów, gdzie mieszkańcy mogą zaopatrzyć się w różne produkty.

Targ Rybny, zwany także „Pescheria”, od roku 1097 działa w okolicach mostu Rialto. Znajdziemy na nim oprócz ryb i owoców morza, także specjalności weneckiej laguny. Warto się tutaj wybrać i zobaczyć co jest akurat świeże i na czasie, a potem porównać to co możemy zamówić w restauracjach. Wtedy wiemy, że jemy świeże produkty.

znalezione na © sense-of-taste.com

Targ rybny otwarty jest od wtorku do soboty, zamykany jest także podczas lunchu.

Kościół Frari (Santa Maria Gloriosa dei Frari)

Kościół potocznie nazywany Frari z zewnątrz jest typową budowlą w stylu gotyckim, zbudowaną z czerwonej cegły. Jego bogactwo kryje się jednak wewnątrz. Jeżeli wejdziesz do środka, otoczy cię najwspanialsze piękno włoskiego renesansu. Ten zbudowany dla Franciszkanów w XIV i XV wieku kościół, jest większym skarbem niż nam się wydaje.

Spośród wielu dzieł i zabytków renesansowych artystów i rzeźbiarzy, które znajdziemy w kościele, najcenniejszym jest dzieło Tycjana „Wniebowzięcie NMP” z 1518 roku, które to wisi nad samym ołtarzem. To co wyróżnia się w nim, to innowacyjny styl oraz jasne kolory.

W Bocznych kapliczkach znajdują się sarkofagi bogatych wenecjan. Otoczone sztuką równie bogatą jak cały kościół. Sam Tycjan został tutaj pochowany w imponującym grobie. Rzeźbiarz Antonio Canova ma natomiast pomnik w kształcie piramidy.

Kościół Santa Maria Gloriosa dei Frari znajduje się w dzielnicy Sao Polo i otwarty jest od poniedziałku do soboty w godzinach 9-18 oraz w godz. 13-18 w niedzielę.

Gallerie dell’Accademia

Najlepsza kolekcja sztuki w Wenecji znajduje się w Gallerie dell’Accademia, która znajduje się w dzielnicy Dorsoduro tuż nad Wielkim Kanałem.

Prezentowane są tutaj kolekcje sztuki XIX wieku i późniejszej. Samą galerię otwarto na początku XIX wieku i znajduje się cały czas w tym samym budynku – Scuola della Carita, zaprojektowanym przez słynnego włoskiego architekta Andrea Palladio.

Najsłynniejszym dziełem znajdującym się w Accademii jest szkic Leonarda da Vinci „Człowiek witruwiański”. Znajdziemu tutaj także prace Tycjana, Tinoretta, Canaletta, Andrea Mantegna, Piero della Francesca, Hieronymus Bosch’a, Giovanni Bellini;ego oraz Veronese’a.

Zwiedzanie galerii jest często częścią zorganizowanych wycieczek z przewodnikiem. Wtedy nie czekamy w kolejkach do wejścia. Można także kupić bilet osobno. Warto pamiętać, że szkic „Człowiek witruwiański” jest wystawiany czasowo. Szkic jest tak delikatny, że przez większość czasu jest chroniony przed widokiem turystów. Należy odpowiednio wcześniej dowiedzieć się, czy i kiedy będzie pokazywany publicznie.

Ca’ d’Oro (Palazzo Santa Sofia)

Płynąc w dół Wielkiego Kanału, mijamy interesujący budynek – posiadłość z XIV wieku znana jako Ca ‚d’Oro. Niestety na przestrzeni lat, kolejni właściciele zmieniali jej elementy i to co widzimy w dniu dzisiejszym, to nie jest to co wymyślili jego budowniczowie. Kiedyś zdobiły go złote elementy, balkony oraz klatki schodowe miały inny kształt. Jednak i tak, posiadłość robi spore wrażenie na oglądających.

Ostatni właściciel pałacu, baron Giorgio Franchetti, przekazał go do dyspozycji dla państwa włoskiego, mając nadzieje że uchroni to jego przyszłość. Przekazał sam budynek jak i wszystko co się w nim znajduje. Wszystko, kolekcja sztuki, meble, medale, gobeliny, wszystkie jego skarby można podziwiać i odkrywać, oczywiście za opłatą.

Dzielnica Cannaregio

Cannaregio to największa i najbardziej zaludniona dzielnica w Wenecji. To tutaj znajduje się najstarsze getto żydowskie na świecie. Jego początki datuje się na rok 1516. Żydom nie wolno było opuszczać tego miejsca, więc rozbudowywali wzwyż swoje domy. Zauważysz to spacerując po okolicy. Budynki są wyższe niż gdziekolwiek indziej w mieście. Pozostałości starych budynków oraz pomniki to pamiątki po walce narodu żydowskiego jaką musieli stoczyć w Wenecji. Obecnie istnieje tutaj jeszcze wiele żydowskich firm i restauracji.

Promy wodne zwane „vaporetto” poruszają się po kanale Cannaregio ułatwiając podróżowanie turystom. Znajduje się tutaj także stacja kolejowa Santa Lucia. Za to na zatłoczonej ulicy Strada Nuova, znajdziecie wiele sklepów z pamiątkami.

Campo del Ghetto

Utworzenie dzielnicy żydowskiej w Wenecji datuje się na XVI – XVIII wiek. Właśnie stamtąd pochodzi słowo „getto”. Obywatele pochodzenia żydowskiego mieli w Wenecji swoją wyspę, na której mieli pozwolenie mieszkać. Podczas dnia mogli poruszać się po mieście, ale za to we wszystkie chrześcijańskie święta, musieli siedzieć w swoim „gettcie„.

Obecnie żydowska dzielnica w Wenecji to wciąż centrum żydowskiego życia. Znajdziemy tam muzeum, cmentarz, dwie koszerne restauracje oraz pięć synagog, zachowanych w oryginalnym stylu sprzed lat.

Scuola Grande di San Rocco

To budynek dawnego bractwa św. Rocha. Znajduje się zaraz obok Kościoła Rocco.

Według opowieści, Święty Roch miał zachorować na dżumę, jednak uratował go Anioł. To wydarzenie spowodowało, że stał się patronem chorych. Jego szczątki w 1485 roku trafiły w ręce bractwa co przysporzyło mu ogromnych dochodów. Za pieniądze w 1489 roku rozpoczęto budowę kościoła, a w 1516 domu zgromadzeń. Jego fasada była bogato zdobiona. Nad dekoracją wnętrz pracował włoski malarz Jacopo Tinoretto razem ze swoimi ucznami i synem. Tematyka prac została podzielona na pomieszczenia oraz piętra. W Sala Terrena zobaczymy cykl obrazów z życia Marii Dziewicy. W Sala Superiore zobaczymy sceny zaczerpnięte ze Starego Testamentu. Oprócz tego zobaczymy wizerunki świętego Rocha, a na ścianach sceny męczeństwa Chrystusa.

W scuoli znajdziemy jeszcze prace Tycjana „Zwiastowanie”, Tiepola „Abraham i aniołowie” i „Wypędzenia Hagar” i inne.

Scuola Grande di San Rocco znajduje się w dzielnicy Cannaregio. Wstęp kosztuje 10 Euro.

Dom Marco Polo

W Wenecji znajdziemy dom jednego z najsłynniejszych żeglarzy, Marco Polo. Znajduje się przy niewielkim skwerze o nazwie „Corte Seconda del Milion”, niedaleko kościoła San Giovanni Crisostomo i tuż za teatrem Malibran. Poprzez plątaninę uliczek dość łatwo go ominąć. Niestety nie jest otwarty dla turystów, a o jego znaczeniu przypomina jedynie tabliczka na ścianie

Bazylika św. Marka (Basilica of San Marco)

Bazylika św. Marka to jeden z symboli Wenecji. Jest niesamowitym przykładem architektury Gotyku, wpływu stylów bizantyjskich, romańskich oraz renesansowych oraz świadcząca o bogactwie miasta na przestrzeni wieków. Jest także duchowym miejscem kultu. Jej wieżyczki oraz kopuły, zdecydowanie wyróżniają się na panoramie miasta.

Wejścia do Bazyliki strzegą cztery starożytne rzeźby koni. Motyw ten zaczerpnięto z Konstantynopola, pod władaniem którego, Wenecja była do roku 1200.

Początki kościoła w miejscu obecnej bazyliki datuję się na rok 828, kiedy to ciało św. Marka wróciło do Wenecji, przemycone przez kupców z dotychczasowego miejsca spoczynku w Aleksandrii w Egipcie. Ponoć to sam anioł, powiedział św. Markowi, że jego ciało spocznie w Wenecji, która zresztą w czasach jego życia jeszcze nie istniała. Z biegiem lat, kościoły budowane na miejscu późniejszej bazyliki były palone, burzone, odbudowywane i w końcu rozbudowane do niesamowitej postaci jaką widzimy dzisiaj.

Plac św. Marka

Tak samo jak Wielki Kanał, tak samo plac św. Marka jest symbolicznym sercem całego miasta. Wypełniony jest wiekami historii, słyszał o nim praktycznie każdy mieszkaniec Europy. Przy placu znajduje się jedna z najwspanialszych Bazylik na świecie, Bazylika św. Marka. Nad placem góruje wieża Campanile z dzwonnicą na szczycie. Plac z trzech stron otoczony jest kolumnowymi fasadami budynków, wewnątrz których kryją się słynne kafejki. Symbolem placu stały się także gołębie, które po prostu uwielbiają tutaj przebywać.

Na plac św. Marka najłatwiej dostać się promem. Wiele z nich zawija bezpośrednio do jego brzegu. Jeżeli podróżujesz uliczkami, szukaj strzałek na fasadach budynków. Doprowadzą cię prosto na plac.

Most Westchnień (Ponte dei Sospiri)

Most Westchnień został zbudowany w 1602 roku, w celu połączenia pokojów w Pałacu Dożów z celami więziennymi. Nazwa pochodzi od samych więźniów, którzy przechodząc przez most, często wzdychali nad utraconą wolnością oraz do ostatniego widoku na Wenecję, przez kraty w oknach. Cele więzienne są malutkie, wilgotne i często były ostatnim przystankiem przed śmiercią (można je zwiedzić na wycieczce po Pałacu Dozów – Palazzo Ducale).

Ten wykonany z białego wapienia most, został zaprojektowany przez Antoniego Contino, którego wuj zaprojektował Most Rialto. Co ciekawe, most z zewnątrz jest dość ładny i przyciąga wzrok, ale od wewnątrz nie prezentuje się już tak okazale.

Dzielnica Dorsoduro

Jedna z sześciu dzielnic Wenecji. Jest ona domem dla niesamowitych muzeów, pysznego jedzenia oraz niesamowitej architektury. Znajdziemy tutaj także mnóstwo kościołów.

Dorsoduro znajduje się po drugiej stronie Wielkiego Kanału. Możemy się tam dostać przechodząc przez most Accademia.

Warto przejść się wzdłuż kanału, a następnie wstąpić do Galerii dell’Accademia, w której znajdują się dziesiątki arcydzieł najbardziej cenionych w Wenecji artystów. Następnie warto wstąpić do Muzeum Guggenheinm, gdzie znajdziemy dzieła sztuki nowoczesnej.

Kościół San Sebastiano to najbardziej znany kościół w dzielnicy. Warto zobaczyć bogato zdobione sufity oraz pozłacane ołtarze. I co najważniejsze – nie ma tutaj tłumów jak po drugiej stronie kanału.

Pałac Dożów (Palazzo Ducale)

Aż do roku 1797, Imperium Weneckim rządził Doża, coś na kształt zarządcy miasta. Jego siedzibą był Palazzo Ducale, gotycki pałac znajdujący się przy placu św. Marka.

W Palazzo Ducale mieściły się wszystkie urzędy miasta. Wymierzano tutaj także sprawiedliwość. W pałacu była trzymana tzw. „złota księga”, w której znajdowały się nazwiska członków najważniejszych rodzin miasta. Tylko z pośród tych nazwisk był wybierany nowy Doża.

Wewnątrz pałacu znajdziemy wspaniałe obrazy m.in. Tycjana, Tintoretta i Veronese’a, wspaniałe apartamenty Dożów, cele więzienne oraz wspaniałe klatki schodowe. Na zewnątrz znajduje się słynny Most Westchnień oraz oraz kolumnowa fasada, gdzie wymierzano sprawiedliwość.

Kościół św. Jana i Pawła (Santi Giovanni e Paolo)

Wenecja jest domem dla wielu ważnych kościołów. Jednym z nich jest ogromna Bazylika Świętego Jana i Pawła. Kościół jest znany także pod nazwą „San Zanipolo”. Był on miejscem pogrzebu wszystkich Dożów, którzy rządzili miastem od XV wieku. W sumie w murach kościoła spoczywa ich tutaj 25.

Bazylika została wybudowana w XIV wieku na terenie podarowanym przed Doża w XIII wieku. Jest to jeden z największych kościołów we Włoszech. Majestatyczna budowla zawiera niezliczoną ilość malowideł wielu włoskich artystów. W kościele znajduje się relikwia świętego – kawałek nogi św. Katarzyny ze Sieny.

Bazylika znajduje się na placu o tej samej nazwie w dzielnicy Castello.

Pałac Ca ‚Rezzonico

Budowa pałacu Ca’ Rezzonico, została rozpoczęta w 1649 roku przez barokowego architekta Baldassare Longhena, ale nie została ukończona. Ponad wiek później, w roku 1751, pustą skorupę kupił bogaty klan Rezzonico i oddał budynek dla mistrza Giorgio Massariego, który dostał polecenie stworzenia z niedokończonej ruiny, najbardziej wystawnej rezydencji miasta. Stworzono bogate wnętrza, marmurowe sale balowe, wystawne klatki schodowe, wszystko pokryte freskami wielu znanych weneckich artystów.

Przez lata, pałac zmieniał właścicieli kilka razy. W pewnym momencie był nawet w rękach angielskiego poety romantycznego, Roberta Browninga, który umarł tutaj w 1889 roku. Obecnie pałac jest siedzibą Muzeum 18-wiecznej Wenecji i przedstawia czasy, kiedy Wenecja przechodziła najlepszy czas swojej świetności i dekadencji. Znajdziemy tutaj najwspanialsze meble oraz sztukę z tego okresu.

Muzeum Muzyki (Museo della Musica)

Niewielkie muzeum, ale jednak robiące duże wrażenie, to fascynujący ukłon w bogate klasyczne muzyczne dziedzictwo. Niestety jest dość rzadko odwiedzane przez turystów. Znajduje się w przepięknie odrestaurowanym kościele Chiesa di San Maurizio. Poświęcone jest sztuce lutnictwa i ochrony rzadkich i unikatowych instrumentów muzycznych z XVII i później.

Osoby które zwiedzają muzeum, mogą poznać historię najsłynniejszego kompozytora Wenecji, Antonio Vivaldiego, mogą poznać sztukę wyrobu instrumentów strunowych oraz zobaczyć same instrumenty, w tym skrzypce, wiolonczele, harfy i liry, oraz bogato zdobione masą perłową mandoliny.

Muzeum można zwiedzać codzienne od 10 do 17, wstęp darmowy.

Muzeum Guggenheim

Peggy Guggenheim była bardzo znaną kolekcjonerką sztuki europejskiej początku XX wieku. Ostatnie 30 lat swojego życia spędziła w Wenecji. Kiedy zmarła w 1979 roku, jej cała kolekcja została udostępniona do oglądania. W 1980 roku, w jej domu nad Wielkim Kanałem, Palazzo Venier dei Leoni, zostało otwarte Muzeum Guggenheim.

W jej kolekcji znajdują się obrazy takich artystów jak Picasso, Kandinsky, Magritte, Pollocka i oczywiście Max’a Ernsta, jej męża. Można także zwiedzić ogrody, gdzie znajdziemy rzeźby z różnych okresów.

Jak o ciekawostkę można dodać, że Peggy Guggenheim była ostatnią osobą, która miała swoją prywatną gondolę oraz gondoliera.

Kościół San Vidal

Niedaleko brzegów Wielkiego Kanału znajduje się elegancki kościół San Vidal. Co ciekawe znajduje się w grupie najrzadziej odwiedzanych kościołów w Wenecji. W każdym bądź razie znany jest głównie z barokowych koncertów które się tutaj odbywają. Sam kościół pochodzi z XI wieku, ale jego obecny kształt nadał mu architekt Antonio Gaspari w XVII wieku.

Oprócz wspomnianych koncertów, warto tutaj przyjść aby podziwiać dzieła sztuki autorstwa Piazzetta, Carpaccio lub Pallegrini’ego. Wejście do kościoła jest darmowe, ale w czasie, kiedy nie odbywa się wewnątrz żaden koncert. Wtedy trzeba zaopatrzyć się w bilet.

Hard Rock Cafe

Oprócz historycznych miejsc i budynków, na koniec postanowiłem opisać coś nowoczesnego – restauracja Hard Rock Cafe którą zdecydowanie warto zobaczyć. Jest to najmniejszy lokal tej sieci w Europie. Znajduje się wewnątrz zabytkowego budynku. Jedna jego część skierowana jest na Wielki Kanał i zazwyczaj jego brzeg na tej wysokości zapełniony jest gondolami. Znajduje się tutaj punkt przesiadkowy gondol.

W Hard Rock Cafe znajdziemy tradycyjne amerykańskie jedzenie oraz oczywiście masę pamiątek z logiem restauracji. Jeżeli jesteście zainteresowani tylko pamiątkami, to „Rock Shop” znajduje się także na Moście Rialto.

Okolice Wenecji:

Laguna Wenecka

Jeżeli nigdy tutaj nie byłeś, możesz sobie nie zdawać sprawy z faktu, że cała laguna wenecka to nie tylko jedno miasto z kanałami. Laguna, która powstała tysiące lat temu, ma ponad 50 tyś kilometrów kwadratowych i składa się z tysięcy większych i mniejszych wysp i wysepek. Wenecja natomiast zajmuję tylko kilka z nich.

Każdy turysta może wskoczyć na motorówkę i przypłynąć do Wenecji. Może odwiedzić także każdą inną wyspę, np. Burano która słynie z kolorowych budynków, bądź Murano gdzie możemy podziwiać lokalne produkty ze szkła. Można także popłynąć na Torcello, wyspę która słynie z tego, że jest najdłużej zamieszkaną wyspą w rejonie.

W samej Wenecji możemy wybrać się na zorganizowaną wycieczkę łodzią na otaczające wysepki. To jest ciekawy pomysł, dla kogoś kto zwiedził już całe miasto i chciałby zobaczyć jeszcze więcej.

Muzeum Koronki (Museo del Merletto)

Wyspa Burano jest znana we Włoszech głównie z koronkarstwa. Od wieków kobiety mieszkające na wyspie stosują starożytną technikę tworzenia koronek. Choć już nie jest to tak powszechne jak kiedyś, jednak tradycja istniej i mieszkańcy wyspy są z niej dumni. W celu pokazania historii tworzenia koronek, utworzono Muzeum Koronki.

W Muzeum możemy zobaczyć ponad 200 przykładów tworzenia koronek w weneckim stylu od XVI do XX wieku. Wszystko jest poukładane chronologicznie na dwóch piętrach budynku. Jest także sekcja poświęcona szkole koronki, która istniała na wyspie ponad 100 lat.

Oprócz oglądania eksponatów w muzeum, możemy także sami zostać świadkami tworzenia koronek w antycznym stylu.

Riviera Brenta

Starożytny kanał wodny łączący włoskie miasta Padue oraz Wenecję, nazwany Rivierą Brenta został wybudowany w XVI wieku, w celu szybkiej oraz sprawnej komunikacji z Wenecją. To zainspirowało wielu bogatych Wenecjan, do budowy swoich domów wzdłuż kanału. Były to często drugie posiadłości szlacheckiej części mieszkańców Wenecji. Odległości były na tyle dalekie, aby mogli się cieszyć atmosferą wsi i na tyle blisko, aby szybko mogli powrócić do Wenecji.

Wiele z tych domów dorównywało wystawnością tym z Wenecji. Często były to wille bądź pałace wypełnione dziełami sztuki i niezwykłymi freskami. Wiele z tych domów można dzisiaj zwiedzać. Szczególnie warto zobaczyć Willę Pisani oraz Willę Foscari, które mają niezwykłe ogrody, kolekcję dzieł sztuki oraz znane ze słynnego labirynu.

Villa Pisani

Najlepszym sposobem na dotarcie do Riwiery Brenta jest za pomocą łodzi. Po drodze można się zatrzymać i zwiedzić miasta Stra i Mira.

Willa Foscari (La Malcontenta)

Willa zwana również La Malcontenta została zbudowana w 1559 roku przez Nicolo i Alvise’a Foscari. Została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Budową kierował uznany architekt Andrea Palladio. Willa łączy tradycyjny styl wenecki, grecki oraz rzymski. Niesamowite ustawienie budynku na wzniesieniu, w sąsiedztwie rzeki Brenta, otoczony dodatkowo przez płaczące wierzby, jest idealnym obiektem, któremu aż chce się robić zdjęcia.

W środku możemy podziwiać freski Battisty Franco oraz Gian’a Battiste Zelotti.

Na koniec: