co wartoWenecja to jedno z najbardziej znanych miejsc we Włoszech i na pewno na całym świecie. Jest to miejsce wyjątkowe, urocze, niesamowite. To miasto symbol. Cud architektoniczny. Każdy widział to miejsce przynajmniej na zdjęciach. Każdy skojarzy Wenecję z kanałami i gondolami. Każdy chciałby tam pojechać przynajmniej raz w życiu. Jeżeli już tam trafisz, musisz zostać na dłużej. Żeby zobaczyć wszystkie te rzeczy i miejsca, które opisałem poniżej, potrzeba co najmniej kilku dni.

Wenecję zwiedza się pieszo. Trzeba przyzwyczaić się do wielogodzinnych spacerów, niezliczonych zaułków, ścieżek, chodników, schodków, mostów, mosteczków lub kładek. Tego jest tutaj pod dostatkiem. Nie ma się co dziwić. Podobno Wenecja znajduje się na ponad 100 wysepkach. Trzeba je przecież jakoś ze sobą połączyć…

Jeżeli masz naprawdę dużo czasu, zejdź ze szlaku turystycznego i zagub się w uliczkach, żeby poznać prawdziwą Wenecję. Jej prawdziwych mieszkańców, ich codzienne zajęcia, małe sklepiki, warsztaciki. Wejdź do jakiejś kapliczki, której nie ma w przewodnikach. Tam można właśnie naprawdę odetchnąć od tego całego zgiełku. Uwierzcie, że zwiedzając Wenecję w okresie letnim, można naprawdę szybko się umęczyć. Temperaturą, ilością ludzi, oraz zapachami.

Wszystko co warto zobaczyć w Wenecji:

Grand Canal

Wielki kanał to jak by nie patrzeć główna „ulica” Wenecji. Otoczony wspaniałymi budynkami, placami oraz pałacami bogatych rodzin, które zdobione są wspaniałymi malowidłami czy mozaikami.

Pływanie w gondoli po Wielkim Kanale dostarczy na pewno niezapomnianych wrażeń. Kiedyś w Wenecji było ponad 10,000 gondol – obecnie jest ich tylko 400. Tylko można sobie wyobrażać jak to mogło wyglądać…

Na Wielkim Kanale jest tylko kilka mostów: m.in. Accademia , Rialto Bridge czy most niedaleko stacji Ferrovia. Warto stanąć na szczycie któregoś z nich i popatrzeć na przepływające poniżej statki wypełnione owocami, warzywami, artykułami spożywczymi, alkoholami i innymi rzeczami. W mieście ruch samochodowy praktycznie nie istnieje, tak więc cały transport artykułów odbywa się właśnie statkami.

Najlepszym sposobem (tańszym), oprócz gondoli, żeby zwiedzić Grand Canal jest za pomocą promu. Warto usiąść z przodu i podziwiać otoczenie.

Dzielnica San Polo

Wenecja składa się z sześciu dzielnic (sestieri), a San Polo jest najmniejszą z nich. Leży w samym centrum miasta. Nazwana na cześć znajdującego się tutaj kościoła San Polo, jest jedną z najstarszych części miasta oraz domem wielu wartych zobaczenia miejsc oraz obiektów.

W skład dzielnicy San Polo wchodzi część Wielkiego Kanału, wraz z mostem Rialto oraz rynkiem targowym znajdującym się niedaleko mostu. Znajduje się tutaj także drugi pod względem wielkości plac Wenecji, Campo San Polo oraz najstarszy kościół miasta, kościół San Giacomo di Rialto.

Otoczenie mostu Rialto jest zawsze zatłoczone i pełne turystów, ale oddalając się od Wielkiego Kanału dalej w głąb dzielnicy, zobaczysz, że spacerujących ludzi będzie mniej, natomiast okolica tak samo urocza.

Most Rialto (Ponte di Rialto)

Most Rialto był pierwszym mostem wybudowanym nad Wielkim Kanałem. Powstał w 1180 roku, natomiast forma z marmuru, którą znamy obecnie powstała w latach 1588-1592. Most jest jedną z głównych atrakcji miasta. Odwiedzają go setki tysięcy turystów, podziwiając z jego szczytu Wielki Kanał oraz robiąc zakupy w jednym ze sklepików znajdujących się pod jego łukami.

W okolicy mostu znajdują się miejskie rynki, które warto odwiedzić: rybny oraz ze świeżymi produktami (np. owocami i warzywami). Ich początki sięgają 700 lat wstecz.

Z okolicy mostu, w świat odpływali liczni kupcy, dzięki którym miasto stało się bogate i piękne.

Aby odnaleźć drogę do Rialto w labiryncie uliczek Wenecji, należy na ścianach domów szukać strzałek, które zaprowadzą nas na miejsce.

Targ Rybny Rialto

Ze względu na specyfikę miasta oraz w pewnym sensie ograniczenia w dostępie do artykułów codziennej potrzeby, jedną z tradycji miasta jest organizowanie targów, gdzie mieszkańcy mogą zaopatrzyć się w różne produkty.

Targ Rybny, zwany także „Pescheria”, od roku 1097 działa w okolicach mostu Rialto. Znajdziemy na nim oprócz ryb i owoców morza, także specjalności weneckiej laguny. Warto się tutaj wybrać i zobaczyć co jest akurat świeże i na czasie, a potem porównać to co możemy zamówić w restauracjach. Wtedy wiemy, że jemy świeże produkty.

znalezione na © sense-of-taste.com

Targ rybny otwarty jest od wtorku do soboty, zamykany jest także podczas lunchu.

Kościół Frari (Santa Maria Gloriosa dei Frari)

Kościół potocznie nazywany Frari z zewnątrz jest typową budowlą w stylu gotyckim, zbudowaną z czerwonej cegły. Jego bogactwo kryje się jednak wewnątrz. Jeżeli wejdziesz do środka, otoczy cię najwspanialsze piękno włoskiego renesansu. Ten zbudowany dla Franciszkanów w XIV i XV wieku kościół, jest większym skarbem niż nam się wydaje.

Spośród wielu dzieł i zabytków renesansowych artystów i rzeźbiarzy, które znajdziemy w kościele, najcenniejszym jest dzieło Tycjana „Wniebowzięcie NMP” z 1518 roku, które to wisi nad samym ołtarzem. To co wyróżnia się w nim, to innowacyjny styl oraz jasne kolory.

W Bocznych kapliczkach znajdują się sarkofagi bogatych wenecjan. Otoczone sztuką równie bogatą jak cały kościół. Sam Tycjan został tutaj pochowany w imponującym grobie. Rzeźbiarz Antonio Canova ma natomiast pomnik w kształcie piramidy.

Kościół Santa Maria Gloriosa dei Frari znajduje się w dzielnicy Sao Polo i otwarty jest od poniedziałku do soboty w godzinach 9-18 oraz w godz. 13-18 w niedzielę.

Gallerie dell’Accademia

Najlepsza kolekcja sztuki w Wenecji znajduje się w Gallerie dell’Accademia, która znajduje się w dzielnicy Dorsoduro tuż nad Wielkim Kanałem.

Prezentowane są tutaj kolekcje sztuki XIX wieku i późniejszej. Samą galerię otwarto na początku XIX wieku i znajduje się cały czas w tym samym budynku – Scuola della Carita, zaprojektowanym przez słynnego włoskiego architekta Andrea Palladio.

Najsłynniejszym dziełem znajdującym się w Accademii jest szkic Leonarda da Vinci „Człowiek witruwiański”. Znajdziemu tutaj także prace Tycjana, Tinoretta, Canaletta, Andrea Mantegna, Piero della Francesca, Hieronymus Bosch’a, Giovanni Bellini;ego oraz Veronese’a.

Zwiedzanie galerii jest często częścią zorganizowanych wycieczek z przewodnikiem. Wtedy nie czekamy w kolejkach do wejścia. Można także kupić bilet osobno. Warto pamiętać, że szkic „Człowiek witruwiański” jest wystawiany czasowo. Szkic jest tak delikatny, że przez większość czasu jest chroniony przed widokiem turystów. Należy odpowiednio wcześniej dowiedzieć się, czy i kiedy będzie pokazywany publicznie.

Ca’ d’Oro (Palazzo Santa Sofia)

Płynąc w dół Wielkiego Kanału, mijamy interesujący budynek – posiadłość z XIV wieku znana jako Ca ‚d’Oro. Niestety na przestrzeni lat, kolejni właściciele zmieniali jej elementy i to co widzimy w dniu dzisiejszym, to nie jest to co wymyślili jego budowniczowie. Kiedyś zdobiły go złote elementy, balkony oraz klatki schodowe miały inny kształt. Jednak i tak, posiadłość robi spore wrażenie na oglądających.

Ostatni właściciel pałacu, baron Giorgio Franchetti, przekazał go do dyspozycji dla państwa włoskiego, mając nadzieje że uchroni to jego przyszłość. Przekazał sam budynek jak i wszystko co się w nim znajduje. Wszystko, kolekcja sztuki, meble, medale, gobeliny, wszystkie jego skarby można podziwiać i odkrywać, oczywiście za opłatą.

Dzielnica Cannaregio

Cannaregio to największa i najbardziej zaludniona dzielnica w Wenecji. To tutaj znajduje się najstarsze getto żydowskie na świecie. Jego początki datuje się na rok 1516. Żydom nie wolno było opuszczać tego miejsca, więc rozbudowywali wzwyż swoje domy. Zauważysz to spacerując po okolicy. Budynki są wyższe niż gdziekolwiek indziej w mieście. Pozostałości starych budynków oraz pomniki to pamiątki po walce narodu żydowskiego jaką musieli stoczyć w Wenecji. Obecnie istnieje tutaj jeszcze wiele żydowskich firm i restauracji.

Promy wodne zwane „vaporetto” poruszają się po kanale Cannaregio ułatwiając podróżowanie turystom. Znajduje się tutaj także stacja kolejowa Santa Lucia. Za to na zatłoczonej ulicy Strada Nuova, znajdziecie wiele sklepów z pamiątkami.

Campo del Ghetto

Utworzenie dzielnicy żydowskiej w Wenecji datuje się na XVI – XVIII wiek. Właśnie stamtąd pochodzi słowo „getto”. Obywatele pochodzenia żydowskiego mieli w Wenecji swoją wyspę, na której mieli pozwolenie mieszkać. Podczas dnia mogli poruszać się po mieście, ale za to we wszystkie chrześcijańskie święta, musieli siedzieć w swoim „gettcie„.

Obecnie żydowska dzielnica w Wenecji to wciąż centrum żydowskiego życia. Znajdziemy tam muzeum, cmentarz, dwie koszerne restauracje oraz pięć synagog, zachowanych w oryginalnym stylu sprzed lat.

Scuola Grande di San Rocco

To budynek dawnego bractwa św. Rocha. Znajduje się zaraz obok Kościoła Rocco.

Według opowieści, Święty Roch miał zachorować na dżumę, jednak uratował go Anioł. To wydarzenie spowodowało, że stał się patronem chorych. Jego szczątki w 1485 roku trafiły w ręce bractwa co przysporzyło mu ogromnych dochodów. Za pieniądze w 1489 roku rozpoczęto budowę kościoła, a w 1516 domu zgromadzeń. Jego fasada była bogato zdobiona. Nad dekoracją wnętrz pracował włoski malarz Jacopo Tinoretto razem ze swoimi ucznami i synem. Tematyka prac została podzielona na pomieszczenia oraz piętra. W Sala Terrena zobaczymy cykl obrazów z życia Marii Dziewicy. W Sala Superiore zobaczymy sceny zaczerpnięte ze Starego Testamentu. Oprócz tego zobaczymy wizerunki świętego Rocha, a na ścianach sceny męczeństwa Chrystusa.

W scuoli znajdziemy jeszcze prace Tycjana „Zwiastowanie”, Tiepola „Abraham i aniołowie” i „Wypędzenia Hagar” i inne.

Scuola Grande di San Rocco znajduje się w dzielnicy Cannaregio. Wstęp kosztuje 10 Euro.

Dom Marco Polo

W Wenecji znajdziemy dom jednego z najsłynniejszych żeglarzy, Marco Polo. Znajduje się przy niewielkim skwerze o nazwie „Corte Seconda del Milion”, niedaleko kościoła San Giovanni Crisostomo i tuż za teatrem Malibran. Poprzez plątaninę uliczek dość łatwo go ominąć. Niestety nie jest otwarty dla turystów, a o jego znaczeniu przypomina jedynie tabliczka na ścianie

Bazylika św. Marka (Basilica of San Marco)

Bazylika św. Marka to jeden z symboli Wenecji. Jest niesamowitym przykładem architektury Gotyku, wpływu stylów bizantyjskich, romańskich oraz renesansowych oraz świadcząca o bogactwie miasta na przestrzeni wieków. Jest także duchowym miejscem kultu. Jej wieżyczki oraz kopuły, zdecydowanie wyróżniają się na panoramie miasta.

Wejścia do Bazyliki strzegą cztery starożytne rzeźby koni. Motyw ten zaczerpnięto z Konstantynopola, pod władaniem którego, Wenecja była do roku 1200.

Początki kościoła w miejscu obecnej bazyliki datuję się na rok 828, kiedy to ciało św. Marka wróciło do Wenecji, przemycone przez kupców z dotychczasowego miejsca spoczynku w Aleksandrii w Egipcie. Ponoć to sam anioł, powiedział św. Markowi, że jego ciało spocznie w Wenecji, która zresztą w czasach jego życia jeszcze nie istniała. Z biegiem lat, kościoły budowane na miejscu późniejszej bazyliki były palone, burzone, odbudowywane i w końcu rozbudowane do niesamowitej postaci jaką widzimy dzisiaj.

Plac św. Marka

Tak samo jak Wielki Kanał, tak samo plac św. Marka jest symbolicznym sercem całego miasta. Wypełniony jest wiekami historii, słyszał o nim praktycznie każdy mieszkaniec Europy. Przy placu znajduje się jedna z najwspanialszych Bazylik na świecie, Bazylika św. Marka. Nad placem góruje wieża Campanile z dzwonnicą na szczycie. Plac z trzech stron otoczony jest kolumnowymi fasadami budynków, wewnątrz których kryją się słynne kafejki. Symbolem placu stały się także gołębie, które po prostu uwielbiają tutaj przebywać.

Na plac św. Marka najłatwiej dostać się promem. Wiele z nich zawija bezpośrednio do jego brzegu. Jeżeli podróżujesz uliczkami, szukaj strzałek na fasadach budynków. Doprowadzą cię prosto na plac.

Most Westchnień (Ponte dei Sospiri)

Most Westchnień został zbudowany w 1602 roku, w celu połączenia pokojów w Pałacu Dożów z celami więziennymi. Nazwa pochodzi od samych więźniów, którzy przechodząc przez most, często wzdychali nad utraconą wolnością oraz do ostatniego widoku na Wenecję, przez kraty w oknach. Cele więzienne są malutkie, wilgotne i często były ostatnim przystankiem przed śmiercią (można je zwiedzić na wycieczce po Pałacu Dozów – Palazzo Ducale).

Ten wykonany z białego wapienia most, został zaprojektowany przez Antoniego Contino, którego wuj zaprojektował Most Rialto. Co ciekawe, most z zewnątrz jest dość ładny i przyciąga wzrok, ale od wewnątrz nie prezentuje się już tak okazale.