Florencja to miasto, o którym można mówić długo, o której przepychu i sztuce słyszał chyba każdy, miasto, do którego każdy chciałby przyjechać, by choć na chwilę zobaczyć tą wspaniałą, przepełnioną duchem Renesansu, stolicę włoskiej Toskanii.

Swoją nazwę Florencja zawdzięcza Juliuszowi Cezarowi, który w 59 roku p.n.e. ustanowił w niej kolonię dla byłych żołnierzy i nazwał ją Florentina. Założona została przez Etrusków, a jest teraz prawie czterystu tysięcznym miastem w środkowych Włoszech. Stolica Toskanii leży nad rzeką Arno u stóp Apenin. Dzięki rządom Medyceuszy (1512-1737) przeżyła okres największego rozkwitu pod względem gospodarczym i kulturalnym. W 1966 roku Florencja przeżyła wielką powódź po wylaniu rzeki Arno. Nie przeżyły tego liczne, bardzo cenne zabytki. Tą i wiele innych powodzi przetrwał most Ponte Vecchio na Arno, który jak na tamte czasy miał bardzo śmiałą konstrukcję. Powstał w 1345 r. z kamiennych segmentowych łuków.

Florencja nie zawdzięcza swojej popularności tylko pięknym zabytkom, ale również ludziom, którzy je stworzyli, oraz potężnym rodom wywodzącym się właśnie z tego regionu. Kto z nas przecież nie słyszał o Michale Aniele, Dante Alighieri czy rodzinie Medyceuszy, najsławniejszej rodzinie mecenatów sztuki.

Co warto zobaczyć?

Katedra Matki Boskiej Kwietnej (Cattedrale di Santa Maria del Fiore)

firenze-santa-maria-del-fiore-wakacyjnyklimat-pl-01
Cattedrale di Santa Maria del Fiore

Zabytkiem numer jeden we Florencji jest katedra Santa Maria del Fiore z wielką kopułą, największą ceglaną na świecie. Powstawała od 1296 do 1436 roku. Cudowną panoramę miasta można oglądać ze szczytu kopuły lub mniej obleganej dzwonnicy – Campanile di Giotto. Do pokonania 414 stopni, ale warto.

Zbudowana jest na planie krzyża łacińskiego i podzielona na trzy nawy. Została konsekrowana 25 marca 1436 r. Wciśnięta między ciasno otaczającymi ja domami, katedra jaśnieje pięknością swych marmurów oraz wielkością wspaniałej kopuły. Neogotycka fasada wykładana pięknymi marmurami (zielony przeplatany z białym i czerwonym) powstała w 1887 r. wg projektu Emilia de Fabrisa, po wielu dyskusjach i zażartym konkursie. Zadziwia zaplanowana oszczędność i prostota wnętrza obszernej, ale nie przytłaczającej świątyni.

Dzwonnica Giotta (Campanile di Giotto)

Campanile-di-Giotto-wakacyjnyklimat-pl
Campanile di Giotto

Wznosząca się przy Katedrze Matki Boskiej Kwietnej Dzwonnica Giotta to jeden z najbardziej okazałych i najbardziej charakterystycznych zabytków Florencji. Jej budowę rozpoczął Giotto di Bondone w 1334 r. Po jego śmierci w 1337 r. prace kontynuował Andrea Pisano, a dokończył Francesco Talenti w 1359 r. Pokrył on dzwonnicę różnymi rodzajami cennych marmurów (m. in. białym z Carrary, czerwonym z San Giusto i zielonym z Monte Ferrato). Koszty budowy pokryli mieszkańcy miatsa, którzy na ten cel specjalnie się opodatkowali. Na szczyt dzwonnicy prowadzi 414 schodów.

Kościół św. Miniasza na Wzgórzu (Basilica of San Miniato al Monte)

Basilica-of-San-Miniato-al-Monte-wakacyjnyklimat-pl
Basilica of San Miniato al Monte

Kościół San Miniato al Monte jest najstarszą, zaraz po Baptysterium, budowlą sakralną we Florencji i z pewnością najpiękniejszą, romańską świątynią w Toskanii. Swój wspaniały wystrój kościół zawdzięcza przede wszystkim artystom doby gotyku i wczesnego renesansu – Taddeo Gaddiemu, Luce della Robbia, Michelozzo Michelozziemu czy też Agnolo Gaddiemu.

Kościół usytuowany jest w południowo – wschodniej części Florencji, w dzielnicy Oltrarno, na jednym z najwyższych wzgórz w mieście. Świątynia została wzniesiona w latach 1013 – 1207, w miejscu dawnej, wczesnochrześcijańskiej kaplicy poświęconej św. Miniaszowi. Jak głosi legenda, św. Miniasz był armeńskim księciem, który służył w armii rzymskiej za czasów panowania cesarza Decjusza. Gdy około poł. III w. wyszło na jaw, że św. Miniasz jest chrześcijaninem, został on skazany na śmierć przez obcięcie głowy. Po wykonaniu egzekucji święty miał podnieść swoją głowę i udać się na wzgórze, na lewy brzeg Arno, by tam w spokoju spocząć. Poprzedzająca Kościół San Miniato al Monte kaplica miała zostać wybudowana właśnie w miejscu pochówku świętego.

Kościół Santa Croce (Basilica di Santa Croce)

Basilica-di-Santa-Croce-wakacyjnyklimat-pl
Basilica di Santa Croce

Wypełniona nagrobkami, płytami nagrobnymi oraz bogato dekorowanymi kaplicami Bazylika św. Krzyża stanowi dziś jedną z najważniejszych budowli sakralnych we Florencji. To tutaj spoczywają Niccolò Machiavelli, Galileusz i Michał Anioł, tu także znajduje się prawdziwe arcydzieło architektury wczesnego renesansu – zaprojektowana przez Filippa Brunelleschiego Kaplica Pazzich.

W Bazylice św. Krzyża znajduje się ponad 270 przeróżnych nagrobków i płyt nagrobnych. W nawie południowej usytuowany jest m.in. nagrobek Michała Anioła projektu Giorgia Vasariego (konkurenta i, paradoksalnie, pogardzanego przez Michała Anioła propagandzistę Medyceuszy), cenotaf Dantego (szczątki poety spoczywają w Rawennie), XVIII – wieczny nagrobek Niccolò Machiavellego, nagrobek Leonarda Bruniego dzieła Bernarda Rosselina (który stał się dla renesansowych artystów prawdziwym wzorem doskonałego grobowca), a także XIX – wieczny nagrobek słynnego kompozytora operowego – Gioacchina Rossiniego. W nawie północnej można z kolei zobaczyć XVIII – wieczny nagrobek Galileusza dzieła Giovanniego Battisty Fogginiego oraz grób Lorenza i Vittoria Ghibertich.

Pałac Vecchio (Palazzo Vecchio)

Palac-Vecchio-wakacyjnyklimat-pl
Palazzo Vecchio

Zaprojektował go Arnolfo di Cambio w kształcie masywnego bloku na planie czworokąta. Trzykondygnacyjną budowlę zwieńczoną blankami zdobi charakterystyczna, wysoka (94 m) wieża z tarasem. Budowę pałacu rozpoczęto w 1299 r. Wieżę ukończono w 1310 r. W latach 1343-1592 wprowadzono wiele zmian (najwięcej w 1540 na polecenie Kosmy I, który zajmował pałac od 1537 do momentu przeprowadzki do Pałacu Pitti). Początkowo Pałac Vecchio był siedzibą republiki florenckiej, w okresie późniejszym pełnił rolę ratusza.

Most Złotników (Ponte Vecchio)

Ponte_Vecchio_Firenze-wakacyjnyklimat-pl
Ponte Vecchio

Najstarszy z florenckich mostów, na rzece Arno. Został zbudowany z ciosów kamiennych w latach 1335 -1345 według projektu Neriego di Fioravante i Taddeo Gaddi w tym samym miejscu, w którym postawiono pierwszy, drewniany most już w okresie starożytnego Rzymu. Zbudowane w czasach późniejszych kolejne dwa mosty zostały zniszczone w wyniku powodzi w latach 1117 oraz w 1333. Zatem jest to czwarta konstrukcja spinająca brzegi rzeki w tym samym miejscu.

Nazwa „Most Złotników” przyjęła się zwyczajowo z pocz. XVII w., gdy książę Ferdynand I wyrzucił znad Arno handlarzy i rzemieślników, a na ich miejsce sprowadził złotników. Na tę radykalną decyzję wpłynęło przede wszystkim oburzenie księcia na smród unoszący się nad mostem, który przeszkadzał mu w trakcie przekraczania rzeki Korytarzem Vasariego. Zapoczątkowana odgórnym nakazem Ferdynanda I tradycja handlu wyrobami jubilerskimi przetrwała na Moście Złotników do dziś. Po zapadnięciu zmroku poza jubilerami pojawiają się tu jednak także inni, uliczni handlarze, a także przeróżnej maści artyści.

Pałace Medyceuszy

Pałac Medyceuszy, Stary Pałac czy też Pałac Pittich to najbardziej znane, ale nie jedyne budowle pałacowe Florencji. Stolica Toskanii obfituje w okazałe rezydencje, budowane tu w ciągu wieków przez bogatych, florenckich kupców czy bankierów. Poza pałacami ściśle związanymi z historią Medyceuszy warto jeszcze zatem zobaczyć we Florencji m.in. gotyckie pałace Davanzatich i Spini Feroni oraz renesansowe pałace Strozzich i Rucellaich.

Palazzo_Spini_Feroni_wakacyjnyklimat-pl
Palazzo Spini Feroni

Usytuowany przy Via dè Tornabuoni Pałac Spini Ferroni (wł. Palazzo Spini Feroni) to jedna z najbardziej autentycznych, XIII – wiecznych budowli pałacowych Florencji. Jest to także największy w mieście, prywatny dom wzniesiony w czasach średniowiecza. Z inicjatywą budowy pałacu wyszedł bankier Geri Spini, a zatrudnił on do tego przedsięwzięcia Arnolfa di Cambio (późniejszego budowniczego Starego Pałacu i Katedry Matki Boskiej Kwietnej). W XIX w. wyburzona została pałacowa wieża, ale i tak pałac zachował swój oryginalny, gotycki charakter. W latach 30 – tych XX w. budynek kupił słynny dyktator mody Salvatore Ferragamo, dlatego dziś wewnątrz mieści się niewielkie, poświęcone mu muzeum.

Palazzo_Davanzati_wakacyjnyklimat-pl
Palazzo Davanzati

Nieco młodszy, bo zbudowany w II poł. XIV w. Pałac Davanzatich (wł. Palazzo Davanzati) usytuowany jest przy Via Porta Rossa. Budowla została wzniesiona dla rodziny Davizzich, zajmującej się handlem wełną, ale dzisiejsza nazwa pałacu poświęcona jest bogatej rodzinie kupieckiej Davanzatich, do której budynek należał od II poł. XVI do I poł. XIX w. Charakterystyczną cechą pałacu jest usytuowana na samym szczycie loggia. Dziś we wnętrzach pałacowych mieści Muzeum Starego Florenckiego Domu, w którym można zobaczyć typowy wystrój średniowiecznego pałacu florenckiego.

Palazzo_Strozzi_wakayjnyklimat-pl
Palazzo Strozzi

Pałac Strozzich (wł. Palazzo Strozzi) usytuowany jest przy Placu Strozzich (wł. Piazza degli Strozzi). Jest to z kolei jeden z największych we Florencji pałaców renesansowych, wybudowany z inicjatywy Filippa Strozziego w latach 1489 – 1538, według projektu Benedetto da Maiano. Pałac posiada charakterystyczną dla architektury świeckiej we Florencji, rustykalną fasadę, wewnątrz natomiast znajduje się dziedziniec otoczony krużgankami. Z zewnątrz na uwagę zasługuje także wieńczący elewacje, klasyczny gzyms oraz żelazne lampy w kształcie sfinksów.

Palazzo-Rucellai_wakacyjnyklimat-pl
Palazzo Rucellai

Niedaleko Pałacu Strozzich, przy Via della Vigna Nuova, wznosi się także nieco młodszy Pałac Rucellaich (wł. Palazzo Rucellai). Został on zbudowany w latach 1446 – 1457 z inicjatywy Giovanniego Rucellai’ego – humanisty i pisarza, a jednocześnie handlarza czerwonym barwnikiem oricello, produkowanym na Majorce (Rucelllai był nawet przez pewien czas jednym z najbogatszych ludzi w Europie). Projekt budowli wykonał znany architekt Leon Battista Alberti. Oglądając pałac z zewnątrz warto zwrócić uwagę na rzędy klasycznych pilastrów oraz na gzyms z wyrzeźbionymi symbolami rodu Rucellaich i Medyceuszy, odpowiednio obrączką i wzdętymi żaglami.

Drzwi Raju (Porta del Paradiso)

Porta del Paradiso
Porta del Paradiso

Dzieło Lorenzo Ghiberti powstało w latach 1425 – 1450 umieszczone po wschodniej stronie Baptysterium San Giovanni we Florencji. Nazwa Drzwi Raju została nadana im przez Michała Anioła. Wykonane są z brązu i pozłacane. Skrzydła podzielone zostały na 10 kwater (5 na każdym), w których artysta umieścił płaskorzeźby przedstawiające sceny ze Starego Testamentu. W większości przypadków są to dwa lub trzy wydarzenia (kompozycja symultaniczna). Każde ze skrzydeł okolone jest ponadto bordiurą udekorowaną postaciami biblijnymi oraz wizerunkami artystów żyjących w czasach twórcy. Wśród nich Lorenzo Ghiberti umieścił też swój autoportret oraz portret swojego syna – Vittorio.

Pierwotnie drzwi ze scenami starotestamentowymi miały znajdować się po stronie północnej baptysterium. Po wykonaniu wzbudziły jednak takie uznanie, że postanowiono zakłócić porządek ikonograficzny i przenieść je na stronę wschodnią, na miejsce drzwi ze scenami z życia Jana Chrzciciela, naprzeciwko głównego wejścia do katedry.

Drzwi przez stulecia pokryły się czarną warstwą patyny. Zdjęto je w celu przeprowadzenia restauracji, a w wejściu umieszczono wierną kopię. Obecnie oryginał znajduje się w Museo dell’Opera del Duomo.

Muzeum dell Opera del Duomo

Museo-dell’Opera-del-Duomo_wakacyjnyklimat-pl
Muzeum dell Opera del Duomo

Muzeum dzieł sztuki pochodzących z florenckiej Katedry Santa Maria del Fiore, baptysterium ikampanili, założone w 1891 roku. Znajduje się przy Piazza del Duomo, w budynku założonej w 1296 roku instytucji, która sprawowała opiekę nad katedrą.

Do najcenniejszych eksponatów należą rzeźby:

  • Święty Jan Donatella,
  • Madonna o szklanych oczach Arnolfa di Cambio,
  • Pieta Michała Anioła.

W muzeum znajdują się również oryginalne płaskorzeźby z kampanili i z Drzwi Raju z baptysterium.

Szpital Niewiniątek (Ospedale degli Innocenti)

FI Piazza Santa Maria Assunta
Ospedale degli Innocenti

Budowla przy placu Santissima Annunziata we Florencji, wzniesiona w latach 1419-24 według projektu Filippa Brunelleschiego. Jedna z pierwszych budowli renesansowych.

Szpital Niewiniątek był przytułkiem dla opuszczonych dzieci, ufundowanym przez florencki cech jedwabników i złotników, do którego należał także Brunelleschi. Architekt wykonał projekt i nadzorował budowę, ale nie brał w niej bezpośrednio udziału, gdyż równocześnie zajmował się wznoszeniem kopuły florenckiej katedry Santa Maria del Fiore. Zgodnie z życzeniem cechu, który dążył do jak najszybszego i najtańszego wzniesienia ochronki, jej jedyna widoczna fasada – czyli ta od strony placu – miała być prosta, a zarazem estetyczna. Brunelleschi zdecydował się dostawić do niskiego i dość długiego budynku szpitala lekką loggię kolumnową, spoczywającą na dziewięciostopniowym podwyższeniu. Loggia złożona jest z dziewięciu okrągło łukowych arkad wspartych na kolumnach z kompozytowymi kapitelami. Skrajne arkady zostały ujęte w żłobkowane pilastry z kapitelami korynckimi. Łuki arkad są oprofilowane, a nad nimi znajduje się nieklasyczne belkowanie. W wolnych polach umieszczone zostały płaskorzeźbione medaliony z wizerunkami niemowląt, wykonane przez Andreę della Robbię.

Bazylika San Lorenzo (Basilica di San Lorenzo)

Świątynia wybudowana została w XV wieku, według projektu Filippa Brunelleschiego. W pracę nad tą budowlą zaangażowany był również Michał Anioł, który zaprojektował jedną z kaplic bazyliki, a także miał zająć się fasadą budynku. Do dziś zachował się drewniany model fasady budynku, wykonany przez Michała Anioła. Artysta ten pracy swojej nie ukończył, ponieważ wszedł w konflikt z władzami miasta, które nie zgodziły się na użycie do budowy marmuru z Carrary. Dlatego też fasada główna świątyni jest surowa, zupełnie pozbawiona okien i zdobień. Przez niemal trzysta lat kościół ten pełnił rolę katedry.

Narodowe Muzeum Archeologiczne (Museo Archeologico)

Museo Archeologico
Museo Archeologico

Muzeum Archeologiczne we Florencji może się poszczycić jedną z najlepszych we Włoszech kolekcji sztuki etruskiej. Poza tym w muzeum prezentowana jest także sztuka egipska i grecko – rzymska.

Usytuowane jest w XVII – wiecznym Pałacu Crocetta, przy Placu Zwiastowania NMP (wł. Piazza Santissima Annunziata). Pałac został wzniesiony według projektu Giulio Parigi, dla córki Ferdynanda I Medyceusza – Marii Magdaleny Medycejskiej. Samo Muzeum Archeologiczne zostało natomiast założone w 1870 r., a podstawą jego zbiorów stały się zarówno dzieła sztuki etruskiej, gromadzone przez wieki przez Medyceuszy, jak też dzieła sztuki egipskiej, odkopane przez włoskich archeologów podczas francusko – włoskiej wyprawy naukowej do Egiptu, na przełomie 1828 i 1829 r (po stronie włoskiej ekspedycją kierował Ippolito Rosellini, natomiast po stronie francuskiej – Jean Francois Champollion.

Dziś florencka kolekcja sztuki etruskiej należy do najznakomitszych tego typu kolekcji we Włoszech. Jednym z najcenniejszych eksponatów jest tu brązowy posąg „Mówcy” (wł. L’Arringatore), z I w. p.n.e. Słynna jest także „Chimera z Arezzo” – rzeźba z V w. p.n.e. przedstawiająca potwora z ciałem lwa oraz głowami lwa, kozła i węża. Z innych eksponatów w dziale sztuki etruskiej warto jeszcze wymienić urny grobowe, rzeźby nagrobne, prezentujące sceny z życia codziennego Etrusków, a także odlane z brązu naczynia, lustra, biżuterię oraz wyposażenie wojskowe.

Kolekcja sztuki egipskiej Muzeum Archeologicznego obejmuje dziś blisko 14 tys. eksponatów. Wśród nich znajdują się m.in. liczne mumie, sarkofagi, stele, czyli płaskorzeźbione płyty nagrobne, wykonane z brązu rzeźby, czy też uszebti – charakterystyczne figurki w kształcie mumii, wyposażone w worek i dwie motyki (zabranie do grobu takich figurek miało zagwarantować faraonom, że w egipskich zaświatach nie będą oni musieli pracować). W dziale sztuki greckiej bogato prezentowana jest z kolei ceramika – różnej wielkości misy i wazy, w tym bogato zdobiona Waza François, na której można się doliczyć blisko 300 przedstawień ludzi i zwierząt. Poza tym można tu też zobaczyć okazałe posągi z marmuru, m.in. pochodzące z VI w. p.n.e. posągi Apollina. Jeśli natomiast chodzi o sztukę rzymską, to tu najcenniejszym eksponatem jest „Minerwa z Arozzo” – posąg wykonany w IV w. p.n.e. z brązu, który jest rzymską kopią wcześniejszej rzeźby greckiej i który przez lata zdobił gabinet Kosmy I Medyceusza w Starym Pałacu.

Pałac Pitti (Palazzo Pitti)

Palazzo Pitti

Renesansowy pałac znajdujący się we Florencji. Położony jest na południowym brzegu rzeki Arno, niedaleko od Ponte Vecchio.

Budowę pałacu rozpoczął w 1458 roku florencki bankier Luca Pitti i z tego czasu pochodzi zasadnicza część dzisiejszej budowli. Nie ma pewności kto zaprojektował budynek. Zgodnie z XVI-wiecznym przekazem Giorgio Vasariego miał nim być Filippo Brunelleschi, jednak informacja ta wzbudza kontrowersje – budowę rozpoczęto bowiem dopiero 12 lat po śmierci Brunelleschiego, a ponadto kierownikiem budowy miał być według tego samego przekazu Luca Fancelli, wówczas jeszcze dziecko. Część badaczy, opierając się na cechach stylistycznych budynku, uważa Pałac raczej za dzieło Leona Battisty Albertiego[1].

Budowę pałacu przerwano w 1472 roku, po śmierci właściciela. Do 1550 budynek stał nieukończony, aż kupili go florenccy Medyceusze na oficjalną rezydencję panujących w Wielkim Księstwie Toskanii i przebudowali.

Obecnie Palazzo Pitti stanowi największy kompleks muzealny we Florencji, składający się z:

  • Galleria Palatina (m.in. dzieła malarskie Rafaela i Tycjana)
  • Galleria d’Arte Moderna (Galeria Sztuki Współczesnej)
  • Museo degli Argenti (Muzeum Wyrobów Srebrnych)
  • Galleria del Costume (Galeria Kostiumów)

Orsanmichele

Orsanmichele
Orsanmichele

To florencki kościół znajdujący się w dolnej części budowli służącej początkowo jako miejsce handlu zbożem. Pierwszą loggię zaprojektowaną przez Arnolfo di Cambio zbudowano w 1250 r. Po zniszczeniu przez pożar w 1304 została odbudowana w 1337 według projektu Francesca Talentiego, Neriego di Fioravante i Neriego di Cione. Dolna część budowli to arkadowa loggia, którą dwukrotnie (w 1380 i 1404) przebudowywano na kościół. Część górna to dwukondygnacyjny budynek, którego wnętrze oświetlają duże, dwudzielne arkadowe okna.

Na zewnętrznych ścianach kościoła, pomiędzy łukami arkad zamkniętych triforiami, rozmieszczono nisze z posągami, fundowanymi przez poszczególne gildie rzemieślnicze, a wykonanymi przez takich twórców jak:

  • Ghibertiegośw. Jan Chrzciciel, św. Mateusz, (rzeźby z lat 1414 – 1416)
  • Verrocchiaśw. Tomasz (1464 – 1483),
  • Donatellaśw. Jerzy, św. Piotr, św. Marek (1416)
  • Nanniego di BancoCzterech koronowanych świętych (1408)

Kościół Św. Ambrożego (Chiesa di Sant’Ambrogio)

Chiesa di Sant'Ambrogio
Chiesa di Sant’Ambrogio

Jedną z najstarszych budowli we Florencji jest kościół pod wezwaniem św. Ambrożego. Kościół Sant’Ambrogio to gotycka świątynia pochodząca z XIII wieku.

Pierwsze wzmianki na temat kościoła Św. Ambrożego pojawiły się już w X wieku, kiedy to właścicielami ziemi, na której stoi kościół zostały siostry benedyktynki. Do kościoła przylega klasztor wraz z kościołem Wniebowzięcia NMP. W XV wieku świątynia pełniła rolę pracowni Andrea Verrocchiego, mistrza Leonarda da Vinci. W XIX wieku klasztor został zniszczony. Po kilku latach przekazano go siostrom Sacré-Cœur, a kościół został odbudowany.

Świątynia przez wieki była wielokrotnie przebudowywana. Ostania renowacja odbyła się w 1966 roku, podczas której odsłonięto średniowieczne freski.

Kościół Sant’Ambrogio słynie właśnie z niezwykle bogatego zbioru malowideł ściennych, obrazów i rzeźb. Autorami dzieł byli między innymi Andrea Orcagn, Nicola Gerini czy Cosimo Rosselli. Ten ostatni jest wykonawcą fresków wokół ołtarza, a przce te zostały wykonane pod koniec XV wieku.

Dolna część kościoła posiada małe kapliczki, w których umieszczono obrazy i ołtarze. W jednej z nich stoi drewniana figura św. Sebastiana, którą wykonała Leonardo Tassini.

W kościele pod koniec XV wieku miał swoją pracownię Andrea Verrocchio, mistrz Leonardo da Vinci. Tutaj też został pochowany.

Bazylika Santo Spirito (Basilica di Santo Spirito)

Santo_Spirito,_Firenze-wakacyjnyklimat-pl
Basilica di Santo Spirito

Bazylika wybudowana według projektu Brunelleschiego w okresie od 1435 do około 1500 roku. Powstała w miejscu wcześniejszego kościoła założonego przez augustianów około 1250 roku.

Wewnątrz kościoła poza ołtarzem głównym zbudowanym w 1607 roku przez Giovanniego Cacciniego znajduje się 38 ołtarzy bocznych zdobionych XV i XVI wiecznymi obrazami i rzeźbami autorstwa m.in. Domenico Ghirlandaio, Cosimo Rosselli i Filippino Lippi.

Grobowiec Antypapieża Jana XXIII

grob-jana-23-wakacyjnyklimat-pl
Grobowiec Antypapieża Jana XXIII

Grobowiec jest pierwszym przykładem sztuki renesansowej we Florencji, określa się go również jako „grobowiec wielkiej schizmy w Kościele”. Antypapież Jan XXIII zmarł w 1419 roku, a grobowiec  wykonany został na polecenie jego współpracowników w latach 20tych  XV wieku. Wykonawcami nagrobka byli Donatello i Michelozzo Michelozzi. Grób znajduje się w ścianie, ozdobiony jest w niezwykle kunsztowny sposób. W wystroju grobowca dopatrzeć się można między innymi figur trzech cnót teologicznych: wiary, nadziei i miłości, znajduje się tam też herb rodowy antypapieża, a także wykonana z brązu, pozłacana figura zmarłego spoczywająca na sarkofagu, a nad nią, w pół – lunecie figurka Madonny z Dzieciątkiem oraz rzeźbiony baldachim. Grobowiec ten jest ostatnim miejscem pochówku papieża znajdującym się poza Rzymem.

Galeria Uffizi (Galleria degli Uffizi)

Galleria-degli-Uffizi_wakacyjnyklimat-pl
Galleria degli Uffizi

W pobliżu Piazza della Signoria znajdziemy wspaniałą Galerię Uffizi. Całość stanowią trzy połączone ze sobą prostokątne budynki, jeden z nich wychodzi na rzekę Arno. Dziedziniec pomiędzy zewnętrznymi skrzydłami to Piazza degli Uffizi. Galerię zbudował Giorgo Vasari, na polecenie Kosmy I. Nad swoim zleceniem pracował 20 lat (do 1580 roku). W założeniu w Galerii miały mieścić się urzędy administracyjne i sądownicze; stąd nazwa budowli – uffizo, co dla Włochów znaczy „urząd”.

Budowę Uffizi Kosma I z rodu Medyceuszy powierzył architektowi i malarzowi Giorgio Vasariemu. Prace rozpoczęto w 1560 r. i po 20 latach ukończono budowlę, w której początkowo miały się mieścić florenckie urzędy administracyjne i sądownicze. Z tym pierwotnym przeznaczeniem wiąże się nazwa obiektu – uffizi w języku włoskim oznacza „urzędy”. Ponieważ w roku 1574 obaj Kosma I i Vasari zmarli, kontynuacją budowy zajęli się syn Kosmy Francesco I de’ Medici i Bernardo Buontalenti. W 1581 roku budowa Ufizzi została ukończona i na najwyższym piętrze pałacu powstała galeria utworzona przez Francesco I de’ Medici dla umieszczenia tam kolekcji dzieł sztuki zgromadzonej przez Medicich.

W budynkach od strony wewnętrznego dziedzińca, na parterze zbudowano otwartą loggię, poziom I piętra zamykają okna a na II piętrze umieszczono galerię. Na parterze, w niektórych filarach wykonano nisze mieszczące posągi znanych osobistości Toskanii. W 1971 r. w zabudowaniach parteru odkryto pozostałości romańskiego kościoła San Pietro Scherraggio, w którym zachowały się freski Andrea del Castagno.

W 1993 r. samochód-pułapka eksplodował przy ulicy Via dei Georgofili, a eksplozja uszkodziła część pałacu, zabijając 5 osób. Najpoważniejszych zniszczeń doznał Pokój Niobe, tylko częściowo udało się go odrestaurować, ponieważ freski zostały nieodwracanie uszkodzone. Sprawców eksplozji nie udało się wykryć, ale podejrzewano o nią mafię.

Miłą niespodziankę dla zwiedzających Galerię Polaków stanowią wizerunki polskich władców i książąt. Zobaczymy tu portrety: Zygmunta I, Zygmunta III Wazy, Władysława IV, Jana III Sobieskiego, Augusta II i Stanisława Augusta Poniatowskiego. Wśród miniatur znajdziesz z kolei portrety: Henryka Walezego, Stefana Batorego, Teresy Lubomirskiej i Heleny Radziwiłł.

Galeria dell Accademia

Galeria dell Accademia
Galeria dell Accademia

To jednocześnie muzeum oraz Akademia Sztuk Pięknych, znajduje się w pobliżu kościoła San Marco. Założona została w 1563 roku i była pierwsza w Europie uczelnią kształcącą rzeźbiarzy i malarzy. Wśród zbiorów galerii znajdują się dzieła najwybitniejszych przedstawicieli renesansu włoskiego, miedzy innymi: Dawid Michała Anioła, Madonna Morza Botticeliego, Wenus i Kupidyn Jacopa Pontormo, a także wiele innych niezwykle cennych dzieł renesansu włoskiego.