Paryż – perła nad Sekwaną (informacje ogólne)

0
1090


O Paryżu napisano tysiące wierszy i setki książek. Miasto od wieków byto inspiracją dla malarzy, którzy przybywali tu z całej Europy. Autorzy wielu scenariuszy filmowych wpisywali swoje historie w ramy Paryża. Bo Paryż to miasto niezwykłe. Tu, inaczej niż we wszystkich metropoliach świata, życie płynie własnym, własnie paryskim rytmem. Zawsze jest czas na gorącą czekoladę i chrupiącego croissanta w pobliskiej kawiarni. Kawiarniane spotkania z przyjaciółmi przy lampce czerwonego wina to tutaj codzienność. Przebywając w tym przedziwnym mieście, nie sposób pozostać nieczułym na jego estetykę. Na każdym kroku można zobaczyć prawdziwe dzieło sztuki. Budynki, które od wieków zachwycały zarówno mieszkańców, jak i przybywających do miasta, liczne rzeźby, malownicze fontanny, zielone klomby i ekstrawaganckie instalacje współczesnych artystów, wszystko to składa się na dzisiejszą panoramę Paryża.

Aby dobrze poznać to miasto, chyba trzeba w nim zamieszkać. Nie sposób w kilka dni zobaczyć wszystkich jego ciekawych zakątków. Jednak jest kilka takich miejsc w Paryżu, których pominięcie byłoby niewybaczalnym wręcz grzechem. Należy do nich Montmartre – XlX-wieczna dzielnica artystów, kabaretów i nocnego życia. Nie można pominąć tez Montparnasse – ulubionego miejsca cyganerii artystycznej. A jeśli już jesteśmy przy temacie sztuki, to warto zapamiętać, że Paryż to miasto najbogatszych kolekcji malarstwa i rzeźby na świecie. Luwr, Musee d’Orsay, Centrum Pompidou – nazwy tych muzeów wywołują dreszczyk emocji u każdego miłośnika sztuki. Koniecznie trzeba odwiedzić serce, a jednocześnie kolebkę metropolii – wyspę Cite z jej olśniewającymi świątyniami: Notre-Dame i Sainte-Chapelle. Komu za mało wspaniałości, powinien się wybrać do rezydencji Króla Słońce, pełnego przepychu pałacu w Wersalu. A gdzie szukać rozrywki? Nie tylko dzieci ucieszą się z wycieczki do krainy wyobraźni – podparyskiego Euro Disneylandu. Każdego, bez względu na wiek, wciągnie eksplorowanie świata nauki i techniki w Parku de la Villette na obrzeżach miasta. A jesli ktoś chce przez chwilę poczuć się jak mieszkaniec Paryża – powinien udać się do jednej ze starych paryskich kawiarni na mule gotowane w domowym winie.

paryz-francja-(wakacyjnyklimat-pl)

Informacje o mieście

Paryż jest stosunkowo zwartym miastem, lepiej nadającym się do spacerów niż wiele innych stolic. Na osi wschód-zachód jego rozpietość wynosi 13 km, a na osi północ-południe – 9 km. Otacza go obwodnica, słynna wiecznie zakorkowana Périphérique długości 35 km. Dwa koncentryczne pierścienie przedmieść (la banlieue) są podzielone pomiędzy okręgi administracyjne, zwane départements.

Sekwana

Miasto przecina w środku Sekwana, której brzegi spina 37 mostów. Jest to najspokojniejsza i najszersza arteria Paryża, w dużej części wyłączona z ruchu turystycznego i mało wykorzystywana przez komercyjne statki. Wpływa w granice miasta w pobliżu Bois de Vincennes na południowym wschodzie i łagodnie meandruje to na północ, to na południe, mijając po drodze trzy wysepki: Île St-Louis, Île de la Cité i na pożegnanie z Paryżem – Île des Cygnes. Po obu stronach rzeki ciągną się łańcuchy pagórków, wśród których na północy znajduje się Montmartre (najwyższy punkt miasta), Ménilmontant, Belleville i Buttes-Chaumont (butte znaczy „wzgórze”), a na południu Mountsouris, Mont Ste- Geneviève, Buttes aux Cailles iMaison Blanche.

Paris-france-wakacyjnyklimat-pl-3

Paryż

Z Paryżem najsilniej kojarzy się widok eleganckiej, długiej alei obsadzonej po bokach wielkimi kasztanowcami i platanami. Łańcuchy szerokich bulwarów otaczają centrum, znacząc przebieg granicy miasta w średniowieczu. Wiele ulic ma dziś w nazwie słowo faubourg, wskazujące, ze kiedyś leżały na przedmieściu, poza pierścieniem murów.

Ludność

Śródmiejski Paryż jest gęściej zaludniony niż Londyn lub Nowy Jork, a jego mieszkańcy gnieżdżą się w ciasnych mieszkaniach na obszarze 87 km². Dom z ogrodem jest prawie niewyobrażalnym  luksusem, trwa tez silna konkurencja w walce o odpowiednią przestrzeń mieszkalną jednocześnie szuka mieszkania około 150 tysięcy osób. Wysokie czynsze, zwłaszcza w zachodnich dzielnicach, przyczyniają się do tego, że paryżanie niemaja ani czasu, ani pieniędzy, aby docenić swoje miasto. Ich rutynowe czynności zamykają się w sloganie métro-boulotdodo (dojazd, praca, spanie). Mimo wszystko jeśli ktoś ma szczęście mieszkać w centrum, widzi w tym więcej zalet niż wad. Zbudowany na ludzką miarę, czysty, stosunkowo bezpieczny, gwarny i kosmopolityczny Paryż zasługuje na swoją reputację jednego z najatrakcyjniejszych miast na świecie, w którym żyje się naprawdę dobrze. Mimo podejmowanych ostatnio we Francji dążeń do decentralizacji, Paryż wciąż dominuje w sztuce, literaturze, muzyce, modzie, edukacji, badaniach naukowych, handlu i polityce. Ta niezbyt korzystna dla kraju jako całości oraz dla stolic regionów i departamentów sytuacja zapewnia Paryżowi wyjątkowe miejsce i stanowi o bogactwie tutejszego życia kulturalnego.

Paris-france-wakacyjnyklimat-pl

Bistra

Na ogół są niewielkimi lokalami i oferują wariacje na stałe tematy kulinarne, wśród których znajdują się hareng pommes à l’huile (wędzony śledź marynowany w oleju, podawany z gotowanymi ziemniakami), blanquette de veau (cielęcina w sosie białym), mousse au chocolat i tarte tartin (tarta z karmelizowanymi jabłkami pieczona „do góry nogami”). Sporo bistr o profilu regionalnym proponuje miejscowe specjały, takie jak kaczka nadziewana foie gras (południowy zachód), ostra papryka faszerowana solonym dorszem w sosie vizcaina z szynką (baskijskie) i bouillabaisse (prowansalskie).

Kawiarnie (café)

Zgodnie z tradycja można tu zjeść kanapki, zwłaszcza wszechobecną croque-monsieur (zapiekana kanapkę z szynka i serem), a także różne odmiany sałatek, wytrawne tarty i omlety.

Eleganckie restauracje

W kategorii tej mieszczą się różne lokale, niekoniecznie z gwiazdkami Michelina – od uroczo staroświeckich, proponujących bywalcom pasztet z gęsich wątróbek z truflami i cielęcinę we wspaniałych sosach, po nastawione na dania awangardowe, gdzie między cielęciną duszoną w sosie pomarańczowym, a deserem, w którym wykorzystano na pięć różnych sposobów mleko lub czekoladę, można przepłukać podniebienie sorbetem paprykowym. Takie restauracje często oferują zestawy dodegustacji (dégustation).

Gwiazdki Michelina traktuje się we Francji bardzo poważnie. Utrata gwiazdki może oznaczać gwałtowny spadek liczby gości, a także plamę na honorze szefa kuchni. W 2003 r. obawa przed takim wstydem po niepochlebnej recenzji jednego z krytyków popchnęła szefa kuchni Bernarda Loiseau dosamobójstwa. Haute cuisine jest kosztowna, zresztą nietylko dla gości. Prowadzenie restauracji najwyższej kategorii we Francji to wydatek rzędu 60 euro od gościa i nawet najlepsze lokale kalkulują zysk na poziomie jedynie 2–5%.

Paris-france-wakacyjnyklimat-pl-4

Ser

Miedzy daniem głównym a deserem podaje się tace lub półmisek przysmaków o wyrazistej woni. Obowiązują tu dwie przydatne zasady. Po pierwsze, kosztując serów, należy zaczynać od najłagodniejszego, a kończyć na najostrzejszym. Po drugie, podając sery, nie należy obcinać ich wystających części, lecz zawsze kroić je, zachowując naturalny kształt. Tak nakazuje dobre wychowanie, stanowi to bowiem gwarancje, że również ostatnia częstowana osoba nie dostaje samej skórki. Liczba odmian jest taka, że poznanie francuskich serów może zająć lata. Prezydent Charles de Gaulle powiedział kiedyś: „Jak można rządzić krajem, w którym jest 246 gatunków sera?” W rzeczywistości ser we Francji jest podobnie ustandaryzowanym wyrobem, jak wino, ujętym w podobny system klasyfikacji Apellation d’Origina Controlée (AOC) i chronionym świadectwami pochodzenia. Status AOC uzyskało dotąd ponad 40 serów, a pierwszym z nich był roquefort w 1925 r., natomiast liczbę wszystkich gatunków i odmian sera szacuje się we Francji na 350–400.

Napoje

Przed posiłkiem we Francji na porządku dziennym są aperitify, na przykład kieliszek szampana, białego wina, kiru (białe wino z cassis, likier zczarnej porzeczki), a czasem białego porto. Wino jest wszechobecnym dodatkiem do posiłków, można zamówić butelkę, lampkę i– najtaniej – dzbanek. W bistrach, brasseriach i kawiarniach, lecz raczej nie w eleganckich restauracjach, wino stołowe jest podawane również w karafkach lub pichets (glinianych dzbankach). Typowe porcje alkoholi to dwudziestka piątka (un quart), pięćdziesiątka (un demi), a czasem 46 ml (un pot lyonnais).

Mimo wszystko nieustannie trwa rywalizacja Francji z Włochami o tytuł największego wytwórcy wina na świecie, a 2/3 rocznej produkcji, wynoszącej 600 mln beczek, pozostaje do konsumpcji w kraju. Karty win w lokalach obejmują więc niewiele marek zagranicznych.

Eiffel Tower

Piwo zamawia się zwykle tylko do kanapek, posiłków alzackich lub do dan azjatyckich. Cydr, czyli jabłecznik, towarzyszy specjałom z Bretanii i Normandii, takim jak naleśniki (crêpes) lub małże, i często jest podawany w glinianych dzbankach. Po obiedzie przychodzi czas na digestif, a więc na przykład kieliszek koniaku, armaniaku lub calvadosu.

Większość restauracji oferuje bogaty wybór wód mineralnych. Można zamówić ją pétillante (gazowana), plate (niegazowana) lub en carafe (w dzbanku). Kawę we Francji częściej pije się po deserze niż do deseru. Café oznacza espresso, mocne i czarne. Zwolennicy białej kawy powinni zamówić café noisette. Café crème (kawa z mlekiem) jest uważana za napój śniadaniowy, a zamówienie jej po obiedzie może wywołać zdziwione miny. Natomiast osoby, które po kofeinie nie mogą zasnąć, powinny prosić o café décaféiné albo oune tisane (herbata ziołowa).

Zobacz: Paryż – co warto zobaczyć