W wirze codziennych obowiązków często zapominamy o sprawach najważniejszych dla naszej rodziny, o potrzebie bliskiego kontaktu, spokojnej rozmowy. Właśnie turystyka może być takim obszarem, który da nam szanse na odprężenie, odpoczynek od codziennych zajęć i osobisty kontakt.

Zobacz najciekawsze miejsca warte odwiedzenia  z dziećmi w województwie:

Muzeum Przemysłu Naftowego i Gazowniczego (Bóbrka)

www.bobrka.pl

Kopalnia ropy naftowej w Bóbrce, obecnie Muzeum Przemysłu Naftowego i Gazowniczego im. Ignacego Łukasiewicza – otwarta w 1854 roku i nadal działająca, kopalnia ropy naftowej w Bóbrce w Gminie Chorkówka, koło Krosna. Jej założycielami byli Ignacy Łukasiewicz, Tytus Trzecieski i Karol Klobassa-Zrencki.

Muzeum znajduje się na terenie jednej z najstarszych na świecie kopalni ropy naftowej, założonej w 1854 r. Wewnątrz pawilonu wystaw znajdziemy liczne modele instalacji przemysłowych służących do przeróbki ropy. W Muzeum zachowały się dwa oryginalne szyby naftowe z XIX wieku o imionach “Franek” i „Janina”. Na powierzchni można zobaczyć takie zabytkowe urządzenia związane z eksploatacją ropy naftowej jak szyby wiertnicze, pompy, kiwony i wiertnice.

Centrum Dziedzictwa Szkła (Krosno)

www.miastoszkla.pl

Centrum Dziedzictwa Szkła to obiekt turystyczno-kulturalny w interaktywny sposób prezentujący tematykę hutnictwa szkła i szklanej twórczości. Możemy podziwiać nie tylko piękno szklanej sztuki oraz kunszt artystów szkła, ale przede wszystkim poznać tajniki technik produkcyjnych i zdobniczych.

Głównymi atrakcjami są widowiskowe prezentacje produkcji szkła. Podczas pokazów na oczach widzów powstają przedmioty artystyczne i dekoracyjne. Można także spróbować swoich sił i samodzielnie wydmuchać formę szklaną. Program zwiedzania obejmuje warsztaty obróbki i zdobienia szkła: warsztat malowania na szkle, warsztat grawerowania, produkcja witraży oraz produkcja szklanych figurek metodą palnikową. W budynku przy ulicy Blich 2 znajdują się także sale wystaw czasowych, sklep ze szklanymi pamiątkami oraz sala kinowo-konferencyjna. W klatce schodowej, na poziomie -4 zobaczyć można natomiast wielkie malowidło anamorficzne (3D), o powierzchni 80 m.kw. Obraz ten został namalowany przez krakowskiego artystę i architekta Ryszarda Paprockiego i jest jedynym tego typu dziełem w Polsce mieszczącym się w zamkniętym pomieszczeniu.

Zwiedzanie Centrum (budynek główny oraz piwnice przedprożne) trwa około 2 godzin i odbywa się pod opieką przewodnika.Oprócz zwiedzania Centrum oferuje także zajęcia z edukacji plastycznej, wystawy czasowe oraz różnego rodzaju wydarzenia kulturalno-rozrywkowe.

Karpacka Troja

www.karpackatroja.pl

Skansen Archeologiczny Karpacka Troja położony jest Trzcinicy, w południowo-wschodniej części Polski, w województwie podkarpackim, kilka kilometrów na północny-zachód od Jasła, nad doliną rzeki Ropy.

Miejsce w którym powstał Skansen należy do najważniejszych stanowisk archeologicznych w Polsce o wyjątkowym znaczeniu dla poznania pradziejów całej Europy Środkowo-Wschodniej. W trakcie prac wykopaliskowych, zwłaszcza tych prowadzonych od 1991 r przez Jana Gancarskiego, odkryto tu ponad 160 tys. zabytków, na które składają się naczynia, wyroby z ceramiki, krzemienia i kamienia, kości i rogu, a także brązu i żelaza. Wiele z nich jest zabytkami unikatowymi, uznawanymi za wspaniałe dzieła dawnej sztuki i rzemiosła.

Specjalnie dla dzieci przygotowana jest “Salka Małego Odkrywcy” wyposażona w odpowiedni zestaw mebli, pomocy naukowych, sprzęt multimedialny oraz zabawki, zarówno współczesne jak i kopie tych używanych przez dzieci w dawnych czasach.

Rezerwat Prządki

To grupa pięknych skał rozrzuconych wśród lasu na grzbiecie pomiędzy wsiami Korczyna i Czarnorzeki. Piaskowcowe ostańce o fantastycznych kształtach, przypominające pogarbione sylwetki ludzkie osiągają do kilkunastu metrów wysokości. Poszczególne skały posiadają własne nazwy, m.in.: Prządka-Matka, Prządka-Baba, Herszt.

Nazwa rezerwatu pochodzi od legendy głoszącej, że skały są dziewczętami zamienionymi w kamień, ukaranymi za przędzenie lnu w święto. Nieopodal są ruiny zamku „Kamieniec”, oba obiekty łączy ścieżka przyrodnicza.

Muzeum Dobranocek (Rzeszów)

www.muzeumdobranocek.com.pl

W Muzeum Dobranocek w Rzeszowie znajduje się wyjątkowa kolekcja pamiątek z popularnych bajek oraz animacji dla dzieci, które za młodu oglądaliśmy jako dobranocki.

Można tu spotkać takich bohaterów jak Jacka i Agatkę, Misia Uszatka, Misia Colargola, Bolka i Lolka, Reksia, Smerfy i wielu innych. Nie tylko dzieci ale również rodzice, a nawet dziadkowie będą się dobrze bawili.

Mały Wawel (Baranów Sandomierski)

www.baranow.com.pl

W Baranowie Sandomierskim znajduje się zamek zwany Małym Wawelem. Tak samo jak siedziba polskich królów w Krakowie wyróżnia się narożnymi basztami i wewnętrznym dziedzińcem otoczonym piętrowymi krużgankami.

Zamek został wzniesiony pod koniec XVI wieku w miejscu średniowiecznego, obronnego dworu rycerskiego. W XV wieku dwór baranowski należał do szlacheckiej rodziny Baranowskich. Na przełomie XV i XVI wieku właścicielem Baranowa został wielkopolski ród Górków. W 1569 roku Stanisław Górka sprzedał dobra baranowskie Rafałowi Leszczyńskiemu. Obecny kształt zamku stanowi imponujący przykład wytwornego stylu zamożnej rodziny Leszczyńskich. Wspaniałą architekturę, ukształtowaną na wzór królewskiego Wawelu w Krakowie, rezydencja zwana “Małym Wawelem” zawdzięcza najprawdopodobniej włoskiemu architektowi i rzeźbiarzowi Santi Gucci’emu. Ostatnim właścicielem zamku z rodu Leszczyńskich był Rafał X, którego syn – Stanisław Leszczyński, był królem Polski.

Zamek w Baranowie Sandomierskim jest budowlą trzykondygnacyjną i został wzniesiony na planie prostokąta. Posiada cztery okrągłe baszty w narożach, prostokątną wieżę pośrodku ściany frontowej oraz wewnętrzny dziedziniec otoczony pięknymi, dwukondygnacyjnymi krużgankami. Wnętrza zamku dekorowane są przez Jana Chrzciciela Falconiego oraz Tylmana z Gameren.

Muzeum Lalek (Pilzno koło Dębicy)

www.muzeumlalek.pl

W Muzeum Lalek można obejrzeć wystawy „Lalki z całego świata”, „Lalki polskie”, „Na babcinym strychu”, „Królewna Śnieżka” największą w Polsce kolekcję lalek japońskich. Integralną częścią pobytu w muzeum jest zwiedzanie poszczególnych pomieszczeń pracowni, w których zwiedzający zapoznają się z rękodzielniczym procesem wytwarzania lalek z różnych tworzyw i różnym przeznaczeniu.

Ekspozycja obejmuje między innymi manufakturę, w której wytwarzane są lalki, prezentowane jest tutaj wyposażenie starych warsztatów, m.in. krawieckiego, szewskiego i fryzjerskiego, lalki w strojach regionalnych i historycznych oraz zestaw lalek służących jako pomoce naukowe.

Muzeum postawiło sobie za cel swej działalności kultywowanie tradycji lalkarskiej w Polsce, przywrócenie należnego lalce miejsca w świadomości rodaków, oraz jej roli jaką odgrywała i odgrywa w kulturze, utrwalanie w miniaturze strojów ludowych i historycznych oraz postaci literackich poprzez wystawy tematyczne, jak i kształcenie uczniów w zawodach rzemieślniczych.

W Muzeum znajdziemy różnego rodzaju wystawy, m.in. “Co tam Panie w Polityce” – to śmiałe a zarazem nowatorskie spojrzenie na ludzi z pierwszych stron gazet przedstawionych jako bohaterowie utworów literackich, “Habemus Papam” (rzecz o Janie Pawle II), “Bajki braci Grimm”, “Kochajmy się” (na motywach “Pana Tadeusza”) i wiele innych.

W filii znajduje się ogród gdzie mieści się Zamek Śpiącej Królewny, Domek babci i Czerwonego Kapturka oraz urocza Wioska Krasnali. To prawdziwy raj dla dzieci i dorosłych wspominający z nostalgią bajki swego dzieciństwa. Obok stworzono miniaturową wieś inspirowaną “Chłopami” Reymonta, z miniaturowym kościołem, synagogą i taborem romskim.

Przejazd kolejką wąskotorową “Pogórzanin”

pogorzanin.powiatprzeworsk.pl

Na przejażdżkę po trasie działającej od 1904 r., na odcinku Przeworsk–Dynów–Przeworsk trzeba poświęcić cały dzień. Kolej słynie z tunelu w Szklarach o długości 602 m – jedynego na kolejach wąskotorowych w Polsce. Są też 2 długie mosty stalowe nad rzeką Mleczka oraz kilka mniejszych o długości ok 10 – 15 m. Na trasie przejeżdżamy także przez przepiękny most kamienny.

Kolejną atrakcją są przepiękne widoki z wagonów “letniaków”, które mają dach, lecz nie mają szyb, przez co podróż w ciepłe dni spędza się bardzo miło. Podczas przejazdu można swobodnie przechodzić między wagonami co także jest kolejną mała atrakcją. Karczma w Bachórzu, oferuje przepyszne zestawy obiadowe, dzięki czemu można dobrze zjeść. Oczywiście dla wycieczkowiczów jest opcja grillowania – drzewo zapewnia kolejka. Jest też możliwość kąpieli w rzece San, podczas 2 godzinnego postoju w Dynowie.

Pełny rozkład jazdy, cenniki biletów i inne informacje znajdziesz na stronie kolejki.

Arboretum w Bolestraszycach koło Przemyśla

www.bolestraszyce.com

Przyrodnicza pasja, nauka, historia i odpoczynek w pięknym otoczeniu – wszystko to można znaleźć w podprzemyskim Arboretum Bolestraszyce. Przyciąga ono nie tylko szkolne wycieczki, których uczestnicy mają okazję przeżyć niezwykłą lekcję przyrody w plenerze.

Warto wiedzieć, że w połowie XIX w. mieszkał tu i tworzył znakomity malarz Piotr Michałowski. Już na przełomie XVII i XVIII wieku powstało w Bolestraszycach pierwsze założenie ogrodowe rozwijane przez kolejnych właścicieli miejscowego dworu. Podworski park nawiązuje do starych tradycji małopolskich ogrodów, w szczególności do: Sieniawy Czartoryskich, Zarzecza Dzieduszyckich czy Dubiecka Krasickich. W 1975 roku zostało tu powołane do życia naukowe arboretum (od łacińskiego słowa arbor – drzewo). Wiekowe drzewa, pozostałe z dawnych ogrodów zamkowych sąsiadują z nowymi nasadzeniami, wśród których znajdziemy wyjątkowe gatunki obcego i rodzimego pochodzenia oraz rzadkie, zagrożone, ginące i chronione gatunki innych roślin.

W Muzeum Przyrodniczym można oglądać wystawy czasowe i stałe, w tym ekspozycję ornitologiczną i fotograficzną. Kompleks obejmuje także dziewiętnastowieczny fort dawnej Twierdzy Przemyśl. W oparciu o wystawy i zgromadzone kolekcje roślin działa tu Centrum Edukacji Dziedzictwa Kulturowo-Przyrodniczego. Na terenie Arboretum prezentowane są również wkomponowane w otoczenie wiklinowe rzeźby powstałe w czasie Międzynarodowych Plenerów Artystycznych.

Muzeum Budownictwa Ludowego (Sanok)

skansen.mblsanok.pl

Park Etnograficzny w Sanoku to zdecydowanie jedno z najpiękniejszych muzeów na wolnym powietrzu w całej Europie. Niezwykle malowniczo położone na prawym brzegu Sanu, co roku jest chętnie odwiedzane przez turystów. Pod względem ilości obiektów jest największym skansenem w Polsce.

Na obszarze 38 ha możemy zapoznać się z kulturą polsko-ukraińskiego pogranicza (Bieszczady, Beskid Niski) wraz z Podkarpaciem. Prezentowane są poszczególne grupy etnograficzne, Bojkowie, Łemkowie, Pogórzanie i Dolinianie, które posiadają oddzielne sektory ekspozycyjne, doskonale przemyślane i dopasowane do fizjografii terenu.

W ten sposób, muzeum przedstawia ponad 100 obiektów budownictwa drewnianego z XVII-XX wieku. Możemy zobaczyć budynki mieszkalne, mieszkalno-gospodarcze i gospodarcze, jak również obiekty sakralne (XVII-wieczny kościół, dwie XVIII-wieczne cerkwie bojkowskie, jedna cerkiew łemkowska z samego początku XIX w. i kilka malowniczych kapliczek), budynki użyteczności publicznej (szkoła wiejska, zajazd) oraz obiekty przemysłowe (młyn wodny, wiatraki, kuźnie). Większość z wymienionych budynków jest w pełni urządzona i udostępniona do zwiedzania.

Na terenie Parku Etnograficznego znajduje się wspaniała stała ekspozycja malarstwa ikonowego pt. “Ikona karpacka”, na której zaprezentowano ponad 220 ikon z XV-XX wieku.

Cerkiew św. Mikołaja (Chmiel)

Budowę cerkwi rozpoczęto w roku 1904, a zakończono w 1906. Konsekrowana została w roku 1907. Po roku 1951 została opuszczona i służyła za magazyn Ochotniczej Straży Pożarnej.

W roku 1968, podczas realizacji filmu Pan Wołodyjowski, Chmiel został wybrany na miejsce kręcenia scen pożaru Raszkowa. Uzyskano zgodę wojewódzkiego konserwatora zabytków w Rzeszowie na to, aby na potrzeby filmu spalić cerkiew. Doprowadziło to do silnych protestów środowisk konserwatorskich, na czele z Jerzym Szablowskim, dyrektorem Państwowych Zbiorów Sztuki na Wawelu, zakończonych rezygnacją z pomysłu.

Bieszczadzka Kolejka Leśna

www.kolejka.bieszczady.pl

Każdy, kto wybiera się w Bieszczady i trafi w okolice miejscowości Cisna, na pewno usłyszy o słynnej “bieszczadzkiej ciuchci” czy też o “bieszczadzkiej kolejce”. Aby zaspokoić swoją ciekawość i przekonać się o tym, co w niej jest takiego wyjątkowego, najlepiej udać się z Cisnej drogą prowadzącą na Komańczę do m. Majdan, gdzie znajduje się główna stacja bieszczadzkiej kolei wąskotorowej i wybrać się na przejażdżkę jedną z proponowanych tras przejazdu.

Wiele osób kupujących bilety zaskoczy klimatyczny, zabytkowy już budynek stacji kolejowej, małe, przesympatyczne wagoniki, a przede wszystkim przejazd lasem poprzez miejsca wyglądające jakby znajdowały się na końcu świata, gdzie jedynym znakiem bliskości cywilizacji są tory, po których porusza się kolejka.

Jeszcze do niedawna wszystko wskazywało na to, że ta nietypowa linia kolejowa zostanie zlikwidowana. Jednak dzięki staraniom powołanej Fundacji Bieszczadzkiej Kolejki Leśnej w Cisnej – Majdanie udało się reaktywować jej działalność i udostępnić ją na nowo turystom.

Jezioro Solińskie i zapora wodna

Największą atrakcją całego regionu jest zapora wodna Solina. To największa budowla hydrotechniczna w Polsce. Ma ona prawie 82 m wysokości i 664 m długości. Była jedną z najpoważniejszych inwestycji XX w. w Polsce. Dzięki budowie tamy powstał ogromny, sztuczny zbiornik wodny – Jezioro Solińskie, mający powierzchnię 22 km2. Powstało ono na terenie kilkunastu, wysiedlonych wcześniej wsi. Zapora i zalew stanowią obecnie jedną z głównych atrakcji turystycznych regionu.

Twierdza Przemyśl

Na początku XX wieku, była jedną z największych twierdz nowożytnych Europy. Podczas I wojny światowej stała się areną krwawych walk. Walczyli tu między innymi Austriacy, Węgrzy, Rosjanie, Niemcy, Czesi, Polacy, Włosi. Porównywano ją wówczas z francuską twierdzą Verdun, określając Przemyśl mianem Verdun wschodniego frontu. Dziś stała się pomnikiem Bitwy Narodów 1914 – 1915, położonym w przepięknym krajobrazie podkarpackim, na malowniczych wzgórzach, pośród lasów.

Na szczególną uwagę zasługuje fakt, iż wokół fortów Przemyśla, dotychczas w większości nie wchłoniętych przez miasto, zachował się krajobraz niezmieniony od czasów I wojny światowej – krajobraz pola bitwy. Zachowały się zarówno relikty zadrzewień maskujących, malownicze drogi rokadowe, powiązania widokowe fortów, jak również pozostałości licznych okopów wypełniających przestrzeń pomiędzy fortami.

Dziś ruiny fortów stały się tym czym dla romantyków były stare zamki. Niewykorzystane, niejednokrotnie zagubione w głuszy leśnej, ciche, monumentalne i tajemnicze stają się źródłem wielu legend i opowieści. Zwiedzając ciemne kazamaty forteczne niejednokrotnie w wyobraźni możemy zobaczyć rozmyte sylwetki żołnierzy walczących tu na początku wieku. Długie korytarze odbijają echo naszych kroków, tak że wydaje się nam, iż ktoś nadchodzi z naprzeciwka.

Zespół Twierdzy Przemyśl nadaje się do zwiedzania pieszo, na rowerze czy konno (w zimie na nartach śladowych). Z uwagi na to, iż forty posiadają zróżnicowany stopień zachowania oraz zakrzaczenia autorzy planu opracowali tabelę przedstawiającą stopień atrakcyjności poszczególnych fortów zewnętrznego pierścienia. Należy mieć nadzieję, iż w miarę upływu lat odpowiednie instytucje i organizacje będą starać się zwiększać atrakcyjność poszczególnych dzieł obronnych.

Więcej info visit.przemysl.pl

Zamek w Łańcucie

Zabytek najwyższej klasy, przyciągający rzesze turystów, również z zagranicy. W pierwotnym drewnianym zamku należącym do Pileckich kilkakrotnie gościł król Władysław Jagiełło, który w 1417 roku poślubił ich jedyną córkę, temperamentną wdówkę, Elżbietę Granowską. Pod koniec XVI wieku majątek znalazł się w rękach osławionego warchoła i okrutnika, Stanisława Stadnickiego, zwanego “diabłem łańcuckim“. Prowadził on ciągłe spory z sąsiadami, m.in. z Opalińskimi. Skutkiem tej prywatnej wojny było zburzenie zamku przez Łukasza Opalińskiego. Podźwignął go z ruin nowy właściciel, jeden z najbogatszych magnatów, Stanisław Lubomirski. Wzniesiona przez niego w latach 1629-1641 rezydencja typu palazzo in fortezza łączyła funkcje mieszkalne z obronnymi i była jedną z nielicznych warowni, które zdołały obronić się przed Szwedami.

Największe zmiany zaszły w Łańcucie na przełomie XVIII i XIX wieku, kiedy należał on do Izabeli z Czartoryskich Lubomirskiej. Trwająca wiele lat przebudowa zaowocowała powstaniem iście królewskiej siedziby i chociaż ostatni właściciel, przerażony nadciągającą w 1944 roku armią radziecką, wywiózł na zachód 11 wagonów najcenniejszych dzieł sztuki, wciąż jest tu co podziwiać. Warto zwrócić uwagę na Apartament Turecki w modnym pod koniec XVIII stulecia stylu orientalnym oraz obejrzeć Gabinet Zwierciadlany wyłożony drewnianą rokokową boazerią w pastelowych kolorach. W dawnych zabudowaniach gospodarczych mieści się największe w Polsce Muzeum Powozów. Można tam nawet zamówić sobie przejażdżkę zabytkową karetą.

Strona www: www.zamek-lancut.pl

Podziemna Trasa Turystyczna (Rzeszów)

www.trasa-podziemna.erzeszow.pl

Sieć podziemnych korytarzy, budowana latami przez mieszkańców Rzeszowa, służyła im jako sklepy, magazyny, zakłady produkcyjne, wreszcie – w czasie wojen i kataklizmów – jako schronienie. Dziś te tajemnicze, a zarazem pięknie odrestaurowane i wzbogacone o ekspozycję historyczną, piwnice świadczą o zaradności, pomysłowości i przedsiębiorczości dawnych obywateli naszego miasta. Legenda rzeszowskiego Rynku czeka na odkrycie…

Podziemna Trasa Turystyczna przebiega pod kamienicami i płytą Rynku, łącząc wszystkie jego pierzeje. Poszczególnym piwnicom i korytarzom nadano nazwy, odnoszące się do ich funkcji oraz historii miasta.

Trasa kryje w sobie liczne atrakcje i tajemnice. Można w niej spotkać relikty średniowiecznych murów, ślady pożarów, nadgryzione “zębem czasu” pozostałości żelaznych krat i zawiasów, kilkusetletnie cegły „palcówki”, ukryte przejścia. Atrakcyjności piwnic dopełnia ekspozycja historyczno-edukacyjna, na którą składają się m.in. repliki zbroi rycerskich, broni białej i palnej, wystawa ceramiki użytkowej i ceramicznych zabawek, obrazująca, z jakich naczyń i przedmiotów codziennego użytku korzystali dawni mieszkańcy Rzeszowa. Obraz rzeszowskiego Rynku z przełomu XIX i XX wieków przedstawiają dużych rozmiarów fotografie umieszczone w obiekcie wejścia. Swoistą “ścieżką edukacyjną” stanowi Korytarz Herbowy, w którym umieszczone zostały herby dawnych właścicieli Rzeszowa, herby ziem i województw, na terenie których położone było miasto, wreszcie herby miasta Rzeszowa. 

Muzeum Bieszczadzkiego Parku Narodowego (Ustrzyki Dolne)

Idea powstania muzeum sięga 1968 roku, a pierwotnie placówka miała funkcjonować jako Muzeum Fauny Bieszczadzkiej. W 1974 roku rozpoczęto budowę obecnego gmachu muzeum. Obiekt zakończono i otwarto w 1986 roku, a w 1991 roku został on przejęty przez Bieszczadzki Park Narodowy. Oprócz funkcji muzealnej, w Ośrodku prowadzona jest również działalność naukowa i dydaktyczna.

Na ekspozycję muzealną składają się eksponaty związane z terenem Bieszczadów i obejmujące ich faunę i florę (także tą prehistoryczną), geologię, hydrologię, etnografię, architekturę oraz zagadnienia ochrony środowiska.

Ekspozycje stałe: Bieszczady dawniej i dziś, Biologia i systematyka świata zwierząt, Wybrane zagadnienia z paleontologii, Geologia Bieszczadów na tle Karpat, Geomorfologia, hydrologia, klimat i gleby Bieszczadów, Plan ochrony Bieszczadzkiego Parku Narodowego i otuliny, Flora I zbiorowiska roślinne oraz fauna Bieszczadów.

Organizowane są również wystawy czasowe związane z regionem, które okresowo zastępują ekspozycję “Bieszczady dawniej i dziś”.

Muzeum jest obiektem całorocznym, czynnym od wtorku do soboty, a w okresie letnim (lipiec-sierpień) również w niedzielę. Wstęp jest płatny.

Bunkier Kolejowy Strzyżów

www.strzyzow.pl

Schron w Strzyżowie różni się nieco od podobnych obiektów znajdujących się w Polsce. Do jego budowy wykorzystano istniejący tunel kolejowy znajdujący się na linii Jasło – Rzeszów. Jego budowę rozpoczęto w tym samym czasie jak wspomniany wcześniej, bunkier w Stępinie. Wyrobisko tunelu, zabezpieczono cegłami oraz betonem, a wejście zamknięto pancernymi drzwiami. Tunel ma 465 metrów długości. Wewnątrz znajdziemy bocznicę kolejową, a od strony Strzyżowa znajdują się dwa żelbetowe bloki techniczne. Standardowo w środku znajdowały się generatory prądotwórcze, kotłownie, a także wentylatory oraz stację uzdatniania wody.

W czasie wojny, tunelu kilkukrotnie używano do maskowania pobytu pociągów specjalnych. Po wojnie był wykorzystywany jako magazyn, a w 2002 roku, był plan stworzenia z niego strzelnicy wojskowej. Obecnie bunkier przystosowany jest do zwiedzania i stanowi dużą atrakcję turystyczną regionu.

Bunkier znajduje się w mieście Strzyżów w woj. Podkarpackim. Można go zwiedzać od maja do września, od poniedziałku do niedzieli po wcześniejszym umówieniu się telefonicznym.

Bunkier Kolejowy Stępina

www.schronkolejowy.pl

Bunkier znajduje się niedaleko wsi Stępina w województwie podkarpackim. Już 1939 roku, Niemcy przeczuwały wybuch wojny ze Związkiem Radzieckim. Rozpoczęła się wtedy budowa stanowisk dowodzenia południowym odcinkiem frontu. Budowane obiekty otrzymały pseudonim Anlage Sud. Ich budowa posuwała się tak szybko, że opisywany Bunkier był już gotowy w 1941 roku. Bliźniacze obiekty powstawały w Konewce koło Spały oraz w Jeleniu koło Tomaszowa Mazowieckiego.

Najważniejszymi obiektami w stanowiskach dowodzenia, były żelbetowe schrony kolejowe o długości ok. 400 metrów, do wnętrza których miały wjeżdżać pociągi sztabowe. W sąsiedztwie usytuowano schrony zaplecza technicznego, z agregatami prądotwórczymi, kotłowniami i filtrami itp. Dla ochrony schronu kolejowego, zbudowano kilka schronów bojowych wyposażonych w broń maszynową.

Niestety obiekt zbudowany obok wsi Stępina nie został nigdy wykorzystany jako stanowisko dowodzenia. W czasie ataku na Związek Radziecki Hitler kierował kampanią ze schronów w Wilczym Szańcu niedaleko Kętrzyna. W późniejszym czasie, schrony w Stępinie były za bardzo oddalone od pola walki i utraciły status stanowiska dowodzenia.

Po wojnie, schron nie był nigdy używany na potrzeby militarne. Pojawił się pomysł wykorzystania go przez Narodowy Bank Polski, na skrytki depozytowe. Zamontowano pancerne drzwi, zasypano torowisko, uporządkowano teren. Ostatecznie NBP wycofał się z inwestycji. W latach 70 XX wieku, wykorzystywano go jako pieczarkarnię.

Od roku 2000, jest udostępniony do zwiedzania. Trzeba dodać także, że jest to największy tego typu obiekt w Polsce.

Więcej obiektów militarnych, które można zwiedzić opisałem we wpisie Najciekawsze trasy podziemne w militarnych obiektach

Zapora Myczkowiecka

Poniżej zapory w Solinie, znajduje się mała zapora wodna w Myczkowcach, jedna z kolejnych atrakcji Bieszczadów, która  jest pierwszą budowlą hydroenergetyczną w Polsce. Wybudowano ją w latach 1955-60. Oddano do użytku w 1961 r., czyli 7 lat przed uruchomieniem elektrowni w Solinie. Ciekawostką jest to, że sama hydroelektrownia jest zlokalizowana w innym miejscu – w miejscowości sąsiadującej Zwierzyń. Długość jej korony zapory to 460 m, wysokość 17, 5 m.

Ze spiętrzenia wody powstał zbiornik Jeziora Myczkowieckiego, który ma duże walory rekreacyjno-wypoczynkowe. Nad jego brzegami znajdują się liczne ośrodki i przystanie wodne.

Park Miniatur Centrum Kultury Ekumenicznej w Myczkowcach

Strona www: www.myczkowce.org.pl

16 października 2007 r. w 29. rocznicę wyboru Jana Pawła II, w Ośrodku Wypoczynkowo-Rehabilitacyjnym Caritas Diecezji Rzeszowskiej w Myczkowcach zostało otwarte Centrum Kultury Ekumenicznej. Jest ono dedykowane Papieżowi Polakowi, zwolennikowi pojednania między chrześcijanami. Na 10 wzgórzach zostało ustawionych 140 makiet w skali 1:25 najstarszych drewnianych kościołów, cerkwi prawosławnych, greckokatolickich, z terenów południowo-wschodniej Polski, Słowacji i Ukrainy. Makiety przedstawiają architekturę Pogórzan, Dolinian, Łemków i Bojków. Między wzgórzami są alejki spacerowe oraz altana do odpoczynku i refleksji. Uzupełnieniem ekspozycji jest muzyka i śpiewy religijne, odpowiednie poszczególnym grupom etnicznym, oraz komentarz w kilku językach dostępny w punkcie informacyjnym.

Mini ZOO (Myczkowice)

We wschodnim skrzydle Ośrodka Wypoczynkowo-Rehabilitacyjnego znajduje się mini-zoo. Zobaczymy tutaj m.in. stado jelenia szlachetnego, kilkanaście okazów daniela płowego, kózki miniaturki, lamy, sarny. W klatkach i wolierach przetrzymywane są króliki, pawie, ptactwo wodne, bażanty, gołębie i kury ozdobne oraz kilka gatunków papug. Swoistą atrakcją jest też świniodzik i świnka wietnamska w jednej zagrodzie.

Leśne mini ZOO (Liszna koło Cisnej)

Obiekt ten jest prowadzony przez leśniczego Tomasza Gawrycha z żoną Joanną. Jest tutaj sporo ciekawych gatunków ssaków oraz ptaków. Zobaczyć można między innymi daniele, jelenie, muflony, dziki, szopy, skunksy, lisy i jenoty. Z mniejszych zwierząt są susły, nutrie, fretki, wiewiórki, świnki morskie oraz króliki. Ptaki bytujące w mini-zoo to gatunki wodne i lądowe, a w szczególności pawie, bażanty, przepiórki, kaczki szmaragdowe, kaczki krzyżówki, kaczki czubate, sowa śnieżna, a także gęsi gęgawe i gęsi bernikle. W sumie w zwierzyńcu znajduje się ponad 30 różnych gatunków zwierząt.

Więcej informacji o Podkarpaciu? Zobacz stronę: